Menschenwee, Eerste boek, Winter

2X7

de honderd uit !.... moar die hebbe se hier !.. .. achter hoarlie elleboog !.... enne.... ikk.... ikke seg de gek.... veur main persoon.... ikke leen hoarlie lieverst main kerkboekie.. aa's main skoatse.... saa'k moar segge.

Ant stond nog in schemer-vaal hoekje, aan bedje van Wim-pie, die half onder stemgeraas insluimerde. Met 'r paarsig-magere, doorpeeste hand streek ze zacht-koesterend over z'n bleek-beenig kopje, dat alleen even opschokte, als stemme-gekijf oprauwde en vrouw Rams geluid, nijdig-schel boven de anderen uitdrong.

— Vrouw Zeune.... 't is sonde.... schamperde zachter ineens vrouw Rams.... jai bin gevoarlik.... daa's nou main weut.... jai goan.... vast.... in de f'rdoemenis.... jai kraigt nooit de genoade.... jai belait je skult nie.... jai hep gain ootmoed....

— Bi-jai-'t-Hain ! poe!.... poe! blies minachtend vrouw Zeune terug.... aa's je nie puur veul ouer was aa's ikke.... sou 'k je roake.... je mos je skame.... minss.... jai mot noodig klesseneere van ootmoet.... die flapt d'r me'r alles uit wa' se leest hep in d'r kategismis.... da' ke'k ook.... van elk skoap op de werelt spreekt se kwoad.... jai bin main 'n das.... hieröp-pan !.. . .

— Jai bin f'roordeeld, plechtigde klemmender vrouw Rams door, 'r starre oogappels in stemme-richting van vrouw Zeune, beangstigend in geloofsextaze, stijgend in stemmeplechtig-heid.... jai goan de doossonde in !.. .. jai blaif.... brande.... in 't onuitbluschboar voaagevuuur.... jai kraigt gewaitens-knoaging ! —

Zelotische waanzin galmde door haar stem en 'r handgebaren, vaag de richting in van vrouw Zeune, strekten en krompen terug, in en uit 't groezele kamerduister. Een starre grijns van dwepen stramde in 'r spichtig bruin-geel gezicht en rillend onder angstigen invloed, stond vrouw Zeilmaker 'r te bestaren.

Ook vrouw Zeune, in ander geloof, wist in 't eerst niet wat ze zeggen zou, overbluft door de plechtige dreig-strakheid van vrouw Rams woorden in 't stille krot, omloeid van windgeklaag.