Menschenwee, Eerste boek, Winter

214

— Neenet moeder !____neenet! moeder mag nie weg !____

nie weg!.... gilde in dollen angst Wimpie, opsjokkerend z'n lijfje in kracht, met elleboogstut achteruit in de peluw, dat z'n zandzakken aan 't voeteneind rumoerig bonkten, zadderend tegen 't bed op.

— Moeder mo' hier blaive.... 'k bin soo bang, 'k hep dooskop sellefers.... sien.... sellefers sien.... en kaike.... al moar

kaike____da' sullie doen.... enne----enne.. mi s'n neus op

't roampie.... soo.... soo.... en kaike !....

Lichter raakte geel schijnsel z'n doods-hoofdje, nu in angstgebaar vrouw Zeilmaker van z'n bedje wegdonkerde, 't licht uit. — In groezel lampschemer van de kamer staarde 't, in stillen schrik. Zweet angst-glom om z'n breeën mond en neus en spakig uitgekniesd, vleesch-vervreten, gebaarden z'n armpjes zenuwbenauwd boven z'n hoofdje.

Vrouw Reeker rilde, bezoog 'r kommetje water met kake-mentbeving tegen 't steen en vrouw Zeilmaker sloeg bang, in oogenangst, 'n kruis.

— He je main ooit ? ! stem-drifte ze zacht uit.

— Daa's droome main jonge.. .. droome, suste Ant weer.. aaiig koesterend z'n magere wangetjes en zweethoofdje.... daa's nagtmerrie. Murrige komp koapeloan.... kê je biechte main jonge.... enn.... aa's je kommuneseerd heb is 't daan.. tog ieder moand sóó.... nie ?.... Enne.... hep Omoe dan nie je kouse kruist veur 't bed leit, ieder nacht ?

— 't Is sonde, lachte nu plots weer mannerig-zwaar vrouw Zeune, je mot t'met op alderlei figgeleere.... kouse in 'n kruissie veur 't bed.... jullie laikt hier t'met allegoar daas....

Vrouw Hassel bleef sussend en streelend Wimpie's angst-grauw gezichtje aaien. Naar buurvrouw Zeilmaker had ze stiekem gefluisterd nog even te wachten.

— Aa's tie wat bedoard is, goan 'k mee....

Vrouw Zeune was op 't verbeukte waschstel over vrouw Reeker gaan zitten, kijkend dan op neergeblokte stomme oue Rams, die pruim-siste sneller, dan op 't beteuterde gezicht van vrouw Reeker, die kleine slokjes klappertandend, uit 'r kommetje opzoog.