Menschenwee, Eerste boek, Winter

213

— Gommenikkie buurvrouw, niks dan googelderai.... dé.' seg ik.... daa's rommelpottrai.... Enne Driekoningge is pas daan ! drink moar !.... en stap op.... de wind stoan op 't pad....

— Jesis.... da nooit.... moedersiel op 't pad.... doar hoor je nou niks aa's.... klos-klos.... klos• klos van klom-pe.. . . enn.. .. aa's je mi'n lichie komp.. is t'r g'n noakende siel.. sien je niès en puur bai je oor is d'r nies aa's.. klos-klos.. klos-klos.... komp soo puur op je af.... da' je stik van angst..

— Nou seg,.... aa's je main nóu !... . lachte vrouw Zeune.

— Nainet ! Nainet ! angstigde vrouw Reeker ontzet, met bleeker gezicht en verschrikte staaroogen, ik goan vast nie terug allain.... vast nie.

•— Moeder ! kermde Wimpie, zenuwachtig-opgewonden door 't verhaal van vrouw Reeker.... Dientje en Jaa'nsie.... enne.... hebbe sait.... da'.... da' snags.... 's nags 'n woa-getje mi sonder poardjes.... hier.... hier langest rait.... sóó.... deur.... deur de ploas.... Enne.... enne soo' langest 't pad.... soo.... hier vlak-en-langest !.... vlak-en-langest 't roam.... Enn.... da' t'r.... da' t'r.... 'n dooskop.... op sit.... op de bok.... die kaikt.... kaikt.... almoar kaikt....

Z'n stemmetje had zacht geklonken in gesmoorde ontdaanheid door de plechtige luistering van de vrouwen, die mee-angstigden met 't kind, in benauwde gezichtsvertrekkingen.

Vuil groezelde lampjesschijn over schemerhoekje op Wimpies bedje, en bleek z'n doodshoofdje grauwde in 't vale schuwe licht, met angstoogen groot en wildsmeekend, naar z'n moeder.

Stil stonden de bemutste vrouwenhoofden, donkerend naar Wimpie toe, in angst-luister en even in plotse stilte loeide windvlaag aan in klaagsidder van buiten om raamduisternis, naar 't nachtpad.

— 't Is sonde jonge, je moak main puur oakelig.. zei rillend vrouw Zeilmaker.

— Niks main jonge____niks hoor, suste Ant, eigen bijgeloofangst in 'r hart smorend, — aa's 'k weerkeer....