Menschenwee, Eerste boek, Winter

210

— Moeder, la Kees se gangetje kregelde Ant, bang voor Wimpie's drift, en ook omdat ze 't niet zetten kon nou, waar die branie van vrouw Reeker bij was, dat 'r man zoo uitgemaakt werd.

— Wa ! se gangetje ?.... jai weut niks !.... niks, jai on-skuld !.. .. jai weut nie wa se segge.... op de ploats.... enne op de polder !.... Moar nou.... hep ie.... hep ie de burgemeester weer wille dèursteke.... puur woar.... en nou hep ie weer alderlei meissies ongelukkig moakt.... puur.... en nou hep ie drie doage se aige dood-soope in de kroeg.... bai 't Veertje____

— Daa's jokkes, hai hep hier weest.... de heule week.... brak Ant nijdig af.

— Da lieg jai!____hou je bek jai onskuld !.... hai beliegt

je.... beliegt je !.... soo'n skaamteloose vuilik !.... hai legt

't an mi iedere maid van fleesch en beene !____en.... enne

iedere nacht hep ie stroopt die dief.... die ongeluk in je huis !.. allegoar bloedsinte.... aa's tie d'rais wa afgaift.... je most sain !.... suilie moste sain fille !.... an rieme snaie.... soo'n gedrocht!.... soo'n ketter !....

Ze stond te gebaren in 't vrouwekringetje, woest-blij van binnen, dat ze op Kees schelden kon, dat ze d'r hitte-kregel kon luchten, nou bij vreemden, en hij toch weg was. Armen hoog boven 'r vossekop, gebaarde ze met 'r twee handen bij elk scheldwoord, en in vingerkrampige trekkingen, liep ze, in opwinding voortschimpend, tegen 't lijf van vrouw Zeune, die 'r met 'n stoot, kwaadaardig achteruit bofte. Ant gaf 'r moeder gelijk, altijd als ze alleèn waren. Maar nou, nou vond ze 't toch te bar.

— Moar moeder, wa' hai je nou soo ineens op je heupe.... la sain se gangetje seg ik.... li' sain.... je kletst puur de honderd uit....

Wimpie was begonnen, te snikken en te schreeuwen.

— Da' lieg ie Omoe____ da lieg ie.... Foader hep nies

daan.... foader hep nies daan !....

Met rood woedehoofd, doordrift van nijdtrekken, draaide