Menschenwee, Eerste boek, Winter

211

vrouw Rams zich naar Wimpie's hoek, in schamperende spotlach.

— Hehie____ hehie____ nou____ da' manneke sel t'met

beterder weute____Aa's 'k je moeder waas, had je al 'n veeg

beet____jou snurkert____jou hufter. ...

— Kom, kom waa'n geklieter.... bas-lachte vrouw Zeune..

je klets puur de honderd uit vrouw!____ kaik 'rais____ die

skoape doar.... droaie d'r aige d'r van om.... je kraist se puur wakker vrouw Rams.... en kaik d'ris mins Reeker beefe.. nog 'n kommetje woater.... hee ?....

Ant was naar Wimpie toegeloopen, om 'm te sussen, zoende z'n handjes die krampig de lucht ingrepen boven z'n hoofdje in machtelooze drift-woeste gebaartjes, probeerend z'n grootmoeder wat plaatjes, en blokjes, van z'n plankje, naar 't lijf te gooien.

— Toe moar____toe moar, scherpte die valsch, gooi je groo-

moe moar.... oartje noar s'n voartje____dat 'n driftbulletje..

je sou sain t'met molle-mi-de klomp.... toe moar....

— Groote gerechte ! daa's sarre an 't skoap, da stoan je nie net vrouw Rams, barstte vrouw Zeune uit, met 'r zwaar manne-geluid.... f'r'wa moak je proatjes, woar de duufel mi se'n moer nie an g'looft.... daa's puur houe en bouwe....

Rouw snikte Wimpie door, beentjesbevend, dat 't ledekantje sidderschokte. Z'n stemmetje scheurde driftklankjes uit z'n keel, overstaanbaar verrochelend in z'n huil. Suffer door de herrie zat vrouw Reeker op 'r bankje, met 'r kommetje water in de hand, waaruit telkens beef-plasjes op 'r

schoot plonsten____ Vrouw Zeune had walg voor 't mensch

Rams.

— Moar wa' is d'r.... hebbe ze je dan hailig daè.s moakt, baste 'r goeiige mannestem weer.

— Dé' rooit na' niks — teemde vrouw Reeker,.. ik hep 't self sien ! en.... enne vrouw Grint.... van 't pad, t'met ook.. mit d'r aige ooge.... d'r benne puur gaiste.... nou!.... nou !.... groote genoade ! aa's k'ran denk !.... kraig 'k koors van angst!____Nou was 'k lest bai m'n zuster op de ploats____