Menschenwee, Eerste boek, Winter

209

— Je ken hier blaive, soo lank je wil buurvrouw, moar ikke mo' effe main booskap____

— Nainet.... nainet.... dan goan ik mai.... dan goan ik mit vrouw Zeilmaker t'rug, zei drift-angstig vrouw Reeker, luchtig opstaand. Ik durf.... durf nie moedersiel allainig

't pad af---- twai____ twai____ hep 'k d'r nou sien____ ik

sit d'r puur van te trille....

— Twai----twai.... bitste vrouw Rams hoon end-streng..

mins ik seg moar.___paa's op je sieldrement!.... je ben an

de duufel f'rkocht____paa's d'r op !____

Plots met deurgebonk en gestoot rumoerden vrouw Zeune en Zeilmaker de lage groezelig duisterende kamer in.

— Kloar buurtje ? schorde met heeschige, mannige venters-stem vrouw Zeune....

— T'met buurvrouw, nou he'k de eer van vrouw Reeker d'r besoek.... s' is d'r puur tureluurs van, se hep weer spoke sien op 't pad.

— Spoke, spoke ? gier-lachte grof-hevig vrouw Zeune met

'r bassende mannestem____ 't regent t'met aa's de see....

stikke donker.... en 'n wind van foaldera ! !.. neenet vrouwe ! die komme d'r nou nie uit.... die blaive bai hullie perreme-toasie.. .. die....

Bleek-bevend was vrouw Reeker weer voor oue Rams op 't krukje neergezakt. Achter haar schonkig lijf sisten in 't groen-duister grootvaders pruimstraaltjes, sneller, sisscherp tegen konkelpotbuik aan. Vrouw Rams was weer tusschen de visite ingeschoven, armen krommig vooruit, in radden tast-schuif. — Ze wist precies nou aan den stemmenklank wie er waren; Kees hoorde ze niet. Die was weg, wèg.... want met al haar haat, was ze bang voor dien kerel, voor z'n razende drift.

— Ik seg moar, scherpte ze stil uit, da' se d'r van bekold is.... behekst.... se mos puur belese worde.... daa's nou main weut.... ik belees hullie allegoar.... Wimpie hep puur behekst weest.... deur hoar sloerie !.... die suiplap.... die maidejoager....

14