Menschenwee, Eerste boek, Winter

20S

altijd, als vrouw van zuinigen braven kleinpachter, wat te voornaam voelde om met Hassels-schorem om te gaan. Want Kees, nie waar, wè. was Kees nou veur 'n snaiboon.... nog g'neens 'n los werkman.... Maar nou was ze zoo geskrikt op den weg, dat ze buiten 'r fatsoen ging.

— Buurvrouw.... hijgde ze nog met ademlooze stem, je mö.... je mö main effe.... effe an 't bedoare late komme.... gaif main.... 'n.. 'n.. bakkie woater.... is da skrikke.... da' 'n mins doen ken.... is da' skrikke.... liefe-deugd !....

Ant wreef bedaard handen-plat over het deeg, gladduwend en indrukkend bultjes en geultjes. Zacht was ze naar Wimpie geloopen die nog wakker lag, om hem d'r vingers, rauw-be-deegd van witte kluitjes, te laten aflikken. Dat vond ie zoo lekker altijd. Met één hand in Wimpies breeën mond, de andere nattig, ruig afstrijkend aan 'r schort, vroeg ze half naar vrouw Reeker toe, met iets bits in 'r stem :

— Moar main goeie mins.... wa' hep je.... je laikt puur f'stuur.... hier hai je 'n bakkie.... doar in d'emmer....

Grootmoeder Rams was om vrouw Reeker heen geschcffel-past, had vlak op 'r donkeren rug geloerd en eindelijk aan de stem gehoord wie 't was.

— Wa' hai je ?.... vroeg ze schel tusschen Ant en vrouw Reeker inschuif elend.... hai je weer belet in je hoofd.... mi je spooke ?....

Ze lachte scherpe schraapgeluidjes uit en in tastrichting nijdigde ze haar woorden naar vrouw Reeker, die vóór ouë Rams zat. —

— Nou.... nou ik swair d'r op daa'k se puur sien hep.... twai.... twai.... eine van langest.... 't pad....

— Nou mins, de boose gaist sit in je.. .. scherpte nijdiger vrouw Rams, met sarrende mondtrekjes in 'r spitsig gezicht.... De duufel hep je bait.... da's nou main weut.... die hep je puur bait....

Ant moest nog eruit, 't brooddeeg naar den bakker brengen in Wiereland. Al 'n kwartier wachtte ze op vrouw Zeilmaker en Zeune die altijd meegingen, tegen dien tijd.