Menschenwee, Eerste boek, Winter

205

holle wal-oogen en üitgebleekte wangetjes moest rondgaan..

— Bidde.... helhoake, schreeuwde vrouw Hassel,.... nog twai Akte van Hoop enne.... Akte van Berouw.... kaik rond Dien.... gaif hullie d'r 'n mep.... da' kenalje.... la' hullie nie klesseneere.... aa's se nie wille.... d'r öp moar !....

Bij knielend zusje Aafje ging ze staan om te hooren, in te vallen, te verbeteren. Toen Aafje klaar was hielp ze'r in de bedstee, voorzichtig tusschen de andere kinderkluit. — Van 't schoorsteenrandje, uit 'n hoekje, peuterde ze 'n fleschje open, nam ze zelf met rillingen 'n lepel valeriaan. Voor d'r zenuwen, had moeder gezegd, omdat ze 's nachts zoo schrikkelijk droomde, zoo wild dee.... zeien ze,.... op ging zitte, en bange gekkigheid zei. De kleine naast 'r most ook 'n slok, krijschte Ant weer even uit achterend naar Dien.

— En sai.... sai mo' nog bidde.... Dien.... kaik.... f'rdomd se lait al.... Stommeling ! kwam dreigend aanstuiven Ant.... Sien je nou nie daa' 'k brood an 't moake bin ?....

— Nou.... en. ... ik bin soo moe.... zuchtte bleek-angstig Dien, 'r bruin stinkend rokje van d'r beentjes schuddend.

Met 'n smak had Ant 'n lang-ijzeren brood-vorm en 'n grooten steenen pan op tafeltje neergekwakt, dat de kinders verschrikten in de bedjes. Wimpie, die neuriënd naar 'n Moeder Maria-plaatje te droom-turen lag, schrok óp, hevig. Nooit kon ie slapen of moeder moest ook liggen, al werd 't elf uur. Plots kwam grootmoeder Rams aansjokken uit achterend, vaag-tastend in schuif el-pasjes overal heen, met 'r handen en armen krommig vooruit, alles werend waartegen ze op kon loopen. Haar zwaar korpulent oud-vrouwe-lijf, heupig-uitgezwollen, schommelde als van tiendubbel berokte vischvrouw. Op vetten romp stond ingekwabd nekloos, 'n klein hoofd, vossig-spits, met erin, leelijk-groene schichtige flikker-oogjes, weggediept in slappe, bruin-gele wangen, 'n Versleten paars jak met zwarte streepjes over loggen borstenhang, was kort afge-franjed in smerige rafeling bij tonnigen dijenschommel, en overal kromden 'r groote handen met worsterige week-dikke vingers en stompe vette armpjes, — gespannen in 't nauw lijfje,.