Menschenwee, Eerste boek, Winter

204

ment, nou wier t'm te guur. Huiver-rillig schokkerde ie de kamer in, smakte zich neer, plat op den grond, voor laag vuurtje, waarin takken vlamknetterden, als in winterpret-verhaal met doorbrande schouw en den donkeren konkelpot. Ouë Rams zat 'r weer met z'n beenen, in 't verkort, in hoekje opgedrongen, pruimstraaltjes sissend in 't geknapper. Even verwarmd stond Kees weer op, grommend, 't Stonk 'r aa's de pest.... en de zoete valeriaan, kon ie niet luchte, maakte ^,m misselijk. Dan nog maar effe noar Grint.... tjonge die

maid____die Geert____die draait sain puur veur s'n test----

wat 'n lief ding....

— Waif aa's t'met de kerels komme, la' hullie wachte.... aa's hullie d'r om acht uur nie benne, goan wai f'nacht....

Ant bromde iets terug uit 't achterend, door wat schreeuw-kinderen heen. Tegen half acht dook Ant uit 't donker, om 't lampje op te steken in de kamer. Wimpie's stemmetje zangde neuriënd uit z'n stikduister hoekje en ouë Rams zat even flauw-rossig bewalmd in zachte knettervlammetjes van schouw. Huilerig en drenzend sjokkerden de kinderen, in armoedigen lampschijn groezelig bewegend, zich hun vodjes van 't lijf. Vier meisjes lagen al, nauw gekrompt bijeen in bed-steedje, eikaars adem opzuigend. Twee, met slaperige morsige kopjes ronkten naast drie woelenden, later ingestapt. Daar, vlak boven hun hoofdjes, als in 'n doodkistje, plankte eng kribje dwars tegen bedstee-schot, klauterde Neeltje van vier in, met gatduwetjes van onderen opstommelend. De gonjen bevlooide zakken met haverdoppen, waarop ze lagen, stonken en wasemden vocht uit, als adem van ziek beest, door de krottige slaapholletjes. Smal hanglampje, pitjes-droef, groe-zelde wat vuil-geel lichtschijnsel op de magere slaapsnoetjes. Twee roodharige kooters liepen nog wat rond, met bloote modderige voetjes, drentelend in speelsche vadsigheid op den steen-vloer, wachtend op nieuwe schreeuwen en porren van moeder, om in te stappen. Zuigeling lag in 't bed van vader en moeder, naast Ant, voor 't gemak 's nachts, als kindeke de borst moest lebberen. Dientje, 't moedertje, met 'r zenuwzwak kopje,