Menschenwee, Eerste boek, Winter

203

Aan allen kant lag Wiereland ingesneeuwd, 't Oue jaar was als 'n woest stuk leven voorbijgestoven, met nachtlijk rumoer, gebras, en zuiplappen-gekrijsch van kerels en meiden, verdierlijkt in jammer. Kouer bleef 't in stedeke en Duinkijk,, rondom de groote heerlijkheden van Van Ouwenaar en Duin-daal, met z'n witte akkers en noordpolige blanke weibrokken, zelfs als de zon plots doorschitteren kwam en blauwe dampen goot over 't landwit, dat violet-zwaar verschaduwde in 't bleek-gouïge licht.

De vorst steeg en mopperend vloekten de kweekers, dat hun gewas uit den grond was komen kijken en nou t'met dood-vroor. Avond daarop daalde de vorst, modderden de wijkjes weer in drassige brij, grauwden jammerdagen in laag grijze luchten, verdruild door 't vale stedeke, tot wéér inviel sneeuw, almaar sneeuw, aanwittend en bedonzend de wijkjes en huisjes zonder dat er ijs kwam in de sloten.

Kees stond te trampelen van voetenkou. Nou zou ie met den vent 'n hoekkroeg ingeloopen zijn, als ie even bleef passen op z'n karretje, maar die kwam niet terug. Verrek, dan zou ie 'm smeren.

Op z'n erfhuis bleef ie rommelen, uit 't pleehok wat gier opscharrelend, 'n Paar dagen had ie helpen opladen en wat kwartjes verdiend, met nieuwe mandbodempjes maken. Nou was 't weer daan. Morgen zou ie reis, puur uit verveling z'n rot brok skuur slope en 'r blokken van zagen. Kon ie maar mee met de tuindersboot op Amsterdam, wa' wild en k'nijne smok-kele.... da' satte nou al die f'rdommelinge bai mekoar.... en nooit kon ie mee. Maar van avond zou 't er nou erais van komme.... stroope.... Hij had afgesproken met drie lui, beruchtste wildstroopers van Wiereland, omdat ie zelf geen kogel en geen achterlaaier, geen sprenkels, niks, niks meer־ had. Z'n laatste laaier hadden z'm afgekaapt op bijpad, de koddebeiers. Piet Hassel, z'n broer wou ook mee, voor 't eerst. Kon hem niks schelen, als ie maar geen grooten bek sloeg.

Tot donker bleef ie nog rommelen op z'n erfje, grom-nijdig en stil-wrokkend, dat er weer niks te vreten was. Dondere-