201
doffen slaap, kreunig kermen. Nou kon hij niet meer snurken, ____de rust in 't bedhol drukte 'm in elkaar, hing om z'n
oogen, z'n handen, z'n keel....
״ Heel lang bleef nog nachtdonkerte in 't holletje voor z'n oogen gonzen. En heel langzaam jubelde 'r weer iets in 'm, zoete mijmering, dat geen sterveling 'm toch snapt had.... da d'r nie ■een, puur nie één wist, dat ie spulle had, en waar ie ze had.. puur nie één....