Menschenwee, Eerste boek, Winter

200

als ie eenmaal stil achter d'r lag. Toen Dirk kwaadaardiger bromde dat ie d'r nou moar in zou stappen, deed ie raar, ouë Gerrit, net of ie weer naar achter moest. Maar Dirk vloekte wou niet langer opblijven.

— Is 't nou daan.... murrege roep jai dokter.... 'k mo' vroeg op stap.... ik goan d'r in.... aas sai.... aas sai weer hep.... skreeuw je moar....

Bang-stil was ouë Gerrit achter z'n vrouw gekropen, in angst dat ze zich dadelijk op 'm zou smakken als ze 'm zien zou. Maar heel bedaard bleef ze, 'm loom vragend of ie d'r uit was geweest.

Guurt plette d'r hemdkantjes weer recht, met 'r hand op zware borsten, klaar wakker. Ze begreep niks meer van 't wijf. Ze had 'r kunnen slaan, uit wrevel, dat moeder nou klaar wakker keek, en zij-zelf zoo geschrikt was. Maar toch voelde ze meelij 'n beetje met suffe staargezicht uit 't donker opgrauwend.

— Wa' he'k daan.... wa' doe jai, smeek-stemde ze tegen Guurt, die 't laatst voor 't bed was gebleven.

— Niks.... niks.... jai was benouwt !.... goan nou moar sloape....

Guurt stapte in bed, lekker onder de dekens kruipend, huiver-ha-tjes van kou uitbevend. De Ouë lag te rillen. Angst had 'm weer beet. Z'n vrouw wist 't toch, dacht ie.... s'n spulle.. s'n spulle....

En over angstgevoel, dat ie z'n spullen zou verliezen, groeide wroeging dat ie stal, dat God 'm wou straffen.... Groene figuren en vlammetjes zag ie weer uit den donkeren hoek lekken. F'r wa' ha' Guurt de bedstee dicht daan.... Nou was t'r heule goar g'n licht.... En als ie even stil lag, angst zakte, dat z'n oogleden dichtkapten zwaar van uitputting, kwam er droom-benauwing, bleef z'n adem plots weg in z'n long, dacht ie te stikken. Met geweld, wild zat ie overeind, telkens en telkens, met z'n handen grabbelend tegen z'n strot, waar de benauwing rondkroop.

Z'n vrouw naast 'm, hoorde ie zacht weer lippufferen, in