Menschenwee, Eerste boek, Winter

!99

Stil weende ze door, handen kruislings-stil op d'r borst gedrukt, snik-scheurend als altijd, niet wetend, waarom ze huilde, alleen bang maar weer dat ze 'r zouen roepen, d'r naam, dat ze dit en dat weer vergeten had. En ook dat gevoel dofte weg, hield ze nog maar alleen den angst, zonder te weten waarvoor. Ze zag ze nu allen met bleeke gezichten zwak-belicht, maar ze begreep niet wat ze wouen, die koppen. Ouë Gerrit zat nog op z'n stoel, onder de staartklok, in zich-zelf zacht jubelend, dat se niks sien had, 't waif.... daa' se anders wel babbelt sou hewwe.... daa' se niks niemendal sien had.... en aas se't wete had.... waa's sai 't tug doalik kwait....

— Moar snof'rjenne voader, riep Piet, 't bedsteedje uitspringend, nou ie zag dat z'n moeder zich niet meer verroerde, d'r beenen machteloos leën,.... hoe kwam je d'r uit ? Hep se je d'ruit trapt ?

— Ho.. ho.. nee.. hu.. hu.. so wait hain waa'st nie.. .. moar.... ik mos soo noödig.... en toe'k t'rug kwaam, lai sai wakker.... begon se t'met te roase en te sloan.

Even had de Ouë geduizeld, bij de onverwachte vraag van Piet. Niet meer verwachtend dat ze'm vragen zouen, had ie er ook niet meer over gemijmerd wat te zeggen. Nou was 't er sebiet uitgeschoten, zonder bedenksel.... en heel gewoon klonk t'em alles.... doodgewoon,., hij was t'r zelf verbaasd van. Vrouw Hassel hoorde 'r man spreken buiten 't bed. Nou merkte ze eerst, dat ie niet naast 'r lag. Dirk had 'r handen losgelaten, maar bleef toch voor bed staan.

'n Half uur, in nachtstilte, dommelde 't groepje bijéén, slaperig wakend weer, voor 't donkere bedje. Ze bescholden 't wijf, snauwden 'r toe wat ze uitgehaald had, maar ze sufte wezenloos 'n stamel-woord terug, zonder begrijpen. Stil-suf bleef vrouw Hassel rondstaren, niet vragend, in zachten snik soms. Piet bromde, dat 't nou puur daan was.

— Se moak g'n sloffies meer, gaapte ie in armrengeling.

— Daas is se nie.... aa's se.... aa's se gèk was dan.... Nou---- ik goan d'r in....

Alleen de Ouë durfde niet goed, bang dat ze'm zou wurgen,