Menschenwee, Eerste boek, Winter

!97

Niks.... niks heulegoar gain uitproatje had ie.... Dat moakte 'm stikke van angst.

Zachter, al zachter kreunde en kermde vrouw Hassel. Toen, als in schok, begrepen Piet en Guurt in één, dat ze stikken ging zóó.

— Houw op Dirk... houw op, gilde Guurt ontzet, je smoort d'r.... se hep gain lucht....

— F'rdomd, gromde Piet, se stikt t'met.... da' holp nie.. .. la' d'r nou los.... Dirk, zelf geschrikt, plots voelend dat ie 'r vermoord kon hebben, was angstig van d'r lijf opgesprongen, Gerrit uit z'n hoek meesleurend, nu vrouw Hassel d'r beenen al wat minuten beweegloos gehouen had. Met z'n zware schonken, dachten ze, dat Dirk 'r doodgekneusd had, moeder gestikt onder de lakens zou blauwen.

Guurt en Piet rukten de dekens in plooiwarrel van d'r hoofd. Stil lag ze, roerloos verwrongen met grauw gezicht en vuil-grijze flodderharen voor dichte oogluiken gekroest.... Zacht kwam er hijging in 'r lijf.... openden de kijkers weer, na 'n poosje, glurend door harenwar op Hassel, die in benauwde streken over z'n baard wreef, ingekrompen naast de kinderen voor 't bed stond.

Plots in gansch onvoorzienen ruk, sprong vrouw Hassel weer overend, aap-lenig op Hassel af, spoog z'm witte klodders in z'n gezicht, schudde z'n langen haarkop.... gil-roggelend :

— Moordenoar, je hep main wille joape.... ik hep 't sien....

Nu was 'r geheugen sterk even, in lcrisis. Machteloos, met

lendenen achteruitgedrukt viel Gerrit op z'n knieën, in dollen angst, dat ze'm gevolgd, gezien had in den kelder.... In z'n benauwing daarover, voelde ie bijna de bonken niet, die z'n vrouw 'm op zijn grijzen kop en nek hamerde, met krampige vuistwoede, in waanzin. Guurt, angstiger nu, gilde mee, en schreeuwde huilend dat ze de buren verderop roepen zou.

— Hou je bek, snauwde Dirk, zoo wait hain.... is nog nie.. sel d'r wel mores leere.... Hier Piet.... graip jai d'r poote.... ■den Ouë leg tog veur merakel....

Dirk wilde eerst den Ouë losrukken uit de kramphanden