Menschenwee, Eerste boek, Winter

196

— Moord!.... moord !.... hai wil main jöape.... moord !. -moord !....

Dirk was woest vooruitgesprongen, had z'n vader 'n trap in de zij gegeven, dat ie waggelde, greep de tang-sterke armen beet van z'n moeder, smeet 'r in ruwen ruk achteruit met 'r gezicht half op de peluw en smoorde in dekenkronkels zwaar óver vergrauwden haarkop gepropt, 'r angstgehuil.

— S'is puur daas, rilde Piet, en Guurt stond paars-bleek te bibberen van angst en kou.

— Stoapel.... puur.... stoa.. pel, rilde ze na, met 'r slaap-oogen op achterlijf van in bed gehurkten Dirk starend, schuddend 'r gouddos op 'r koue bloote schouers.

— Komp hier Ouë.... rauwde Dirk, met z'n groot en, wreeden kop de bedstee uitgedraaid naar Gerrit toe, — sai begin weer strak-en an !.... pak jai d'r poote.... goan d'r op legge.... ik hep nou d'r kop.... stevig-an hoor !....

Rood donkerden de zeerende wimpers van Dirk uit slaap-schrik, gezwollen, tegen lichtschijn van 't lampje, dat Guurt nu midden op tafel had gezet. Snel weer z'n kop hevig draaiend staarde ie ontsteld in hurkhouding op de bobbel onder 'm neèr, die hij indrukte. Zacht gekerm en verdoofd gekrijsch kreunde uit de dekens. Dirk, in al z'n krachtzwaarte telkens opgewipt door 't ingesnoerde zenuwlijf onder 'm, kroop verder in bed, drukte zwaarder met z'n knieën op de plek waar vrouw Hassel's nek zat, plette, zelf radeloos, in angst, niet beseffend, wat anders te doen. Moeder was plots gek geworden. Dat voelden de kinderen. En niemand viel 't in, den Ouë te vragen, hoe ie eigenlijk uit bed kwam. Op d'r beenen lag ie nou, Gerrit, neergekrampt in 't donkere bed-endje. Maar telkens even, rukte vrouw Hassel in angstkrampen en stuiping van d'r voeten ouë Gerrit öp, dat ie waggelde, in den hoek beukte met z'n kop ; dan weer trapte ze'm tus-schen de liezen, dat ie wilden, jagenden pijnkreet uitstootte en vloekte.

Onderhands bedacht ie, wat ie zeggen most als z'm vragen zouen, waar ie geweest was, wat ie d'r uit te doen had ?