Menschenwee, Eerste boek, Winter

195

.angstgezicht, onkenbaar vermummied. Als waanzinnige, hysterische heks rochelde 'r stem, krijschte duivel-angst door 'r kermen héén. Ouë Gerrit kroop over den vloer telkens probeerend in 'n woesten sprong 'r tegen 't peluw neer te smakken en plat te drukken met z'n hand beverig naar 'r spuwmond tastend, om 't gil-kermen te smoren. Maar sterker, wilder sloeg ze z'n beenen weg van bedrandje, dat ie schuurde z'n kinnebak, neerbonsde tegen de plank, vloekend van pijn en benauwing. Guurt was in halven slaapduizel en schrik in 'r hemd opgesprongen naar 't bed toe, zonder te weten wat er gebeurde, achter 'r vader aan.

— De duufel!.... de duufèll !.... móó-óórd, gilde vrouw Hassel, trampelend nu met 'r magere beenen tegen de bedde-plank, dwars achteruit in 't donker, 'r hoofd op de peluw afduwend, dan inéén overend, in woest-stil geloer, afwerend aanvallen van Gerrit, die weer op z'n beenen stond, telkens inbukte met z'n kop en handen 't duisterende slaapgat in.

— Waif !. ... waif.... hou je smoel.. .. hoho !.... je bin daas.. .. puur stoapel.... ikke bin 't.... hou je bek.... — Voort bulderde de Ouë, die niet begreep waarom ze hèm den duufel skold, en vannacht tienmaal sterker was dan hij. —

Guurt 'n beetje bij, van den eersten schrik, wist nog niet wat er gebeurde, hoe 'r vader uit bed kwam en waarom d'r moeder zoo krijschte en kermde. Door 't gebulder van ouë Gerrit, en 't schrei-gegil, waren de jongens dommelig wakker geworden. In zware, woedende slagen bonsden ze hun bedsteedeurtjes open, stonden ze in hun ondergoed, achter het worstelende lijf van ouë Gerrit, die zonder verklaring maar doorbulderde :

— Hou je bek waif!.. waif!.. of ik snai je de strot af!..

Maar vrouw Hassel rochelde en gilde dóór, kromde zich

woester overeind, sloeg razend in 't donkere holletje om 'r heen, schuimig speeksel tegen gezicht van Gerrit spuwend, dat ie besmet stond van valsch mondvuil.

Plots had ze d'r man herkend.... en wilder nu rochelde ze door met rauw-schreeuwerig stem-geluid.