Menschenwee, Eerste boek, Winter

!94

Zacht schoof ie de kamer in, vóór Guurtjes bed.... Even gleed licht over z'n slaapholletje.... Nou zou ie 't lampie neersette in 't vochtkringetje, woar 't stoan had, op vloer.... En nou d'r in.... d'r in.... aa's 'n aisklomp sain bast.... en nou effe nog denke.... an.... alles.... alles....

Plots schrok ie óp.... Nou zag ie eerst dat ie de deurtjes van z'n bedstee had laten openstaan. Godskristis.... da' ha je't!____

'n Angst sidderde door 'm heen.... dat z'n wijf 'm gezien had.... Gauw, recht op 't bed aan, liep ie, zag ie pal op 't grauw-strakke idioten-hoofd van z'n vrouw, die 'm stom aanstaarde. Ze had allang wakker gelegen, maar niets had ze gezien of gevoeld. Niet eens dat 'r man weg was, of dat de deurtjes van de bedstee openstonden. Gesuft had ze uit angstdroom, in 't donker....

Plots was 't lampjeslicht de kamer ingekringd.... d'r duistere oogen voorbij geflitst en had ze 't rooie lijf van ouë Gerrit gezien, zonder te beseffen wie 't zijn kon....

Stomme ontzetting was 'r in de leden gehamerd. In één had ze Hassel op 'r zien aankomen, vergroot in z'n rood ondergoed .... en met 'n sidderschok door 'r lijf gilde ze schor-mal :

— De duufel!.... de duufel!.... hai komp main hoale....

Rauwe angstklanken, schor en ontzet van schrik, galmden kermend-gerekt door de nachtstilte. Overeind zat ze, vrouw Hassel, met handen vooruitgestrekt, krombeenig ingehurkt, schreeuw-gillend tegen ouë Gerrit, die niet meer wist wat ie doen, wat ie zeggen zou. Toch wou ie 'r verdringen, in bed springen, maar plots bonkte ze, met heviger krachtstooten en rukken, in zenuwangst z'n beenen van 't plankje. — Op z'n knieën strompelde ie neer, scheurend z'n schenen langs 't bed, z'n handen nog glibberig-onzeker vast aan 't randje. En heviger furiede vrouw Hassel óp. Zwaar, met verkronkeld lijf, bleek-grauw-wild gezicht over beddeplank gebukt, wrong zich haar angstkop uit 't donker óp, staarden haar krankzinnige oogen schitter-dol en vermetel. Haar slaapmuts was 'r van 't hoofd gezakt en losjes fladderden wat bleeke haren over 'r