Menschenwee, Eerste boek, Winter

193

Neenet.... neenet.... bang waa's-tie heulegoar nie.... niks niemendal.... moar.... nou.... aa's tie 'r nou moar eerst uit was.

Stil graaide z'n hand weer molm en vuil over de spullen.

— F'rjenne.... wa' waa's tie nou moei.... dood op.... en roar in s'n kop.... moar nou terug.... godskristis Ouë!.... f'rsichtig.

Zacht draaide ie 't lampje af, heel laag, dat 't blauwig spetterde in doodendans en gretig nu, uit den lichtval, diepte de kelder terug in stikke-donker, als had ie Gerrit opgeslokt met zwarten muil.

Bij 't trapje stond ie even.... Plots viel 'm in dat de muizen weer leelijk aan z'n rommel geknaagd hadden en dat.... t'r veul beskimmeld was.... Moar stil.... nou nie an denke.... nou eerst d'r uut.... 't Lampje zette ie op 't treed je. Zachtjes 't luik duwde ie öp, meenemend 't lichtje.

Geraasloos kroop ie öp in donker achterend, even angstig luisterend of de koeien nog huilden. Maar geen zuchtje was er te hooren uit den stal.... Weer 'n endje beurde ie knielend 't lampje verder. Angst klauterde tegen z'n keel, zakte weg in z'n knieën, in licht-makende duizeling, en zwaar-bang genoot ie weer, dat ie nou door 't gevaar moest, langs de slapenden.... Blij was ie dat ie z'n kousen in bed uitgemorreld had.... dat was lucht.... lucht.... Klaar spitsten z'n zinnen zich op ieder licht geluidje. Even bonkten weer uit den stal donkere ringstooten. Nou stil.... Met de pit iets hooger, stond ie op vloersteenen achterend. Z'n voeten klompten als ijs.... Nou voelde ie 't.... Nou zag ie alles.... nou, 't licht even voor 'm uit! —

Op 't drempeltje van kamerdeur, waar ze sliepen, keek ie op de klok.... Bij vieren.... Waa's tie d'r drie uur weg weest!.

Zwaar geronk gromde uit de bedstee van Dirk en Piet. Nou was ie 'r. Niemand had sain meer kenne pakke.... 't Gevaar was ie vlak te bove.... Gesmoord-wild gejubel brandde in 'm op.... Nooit.... nooit zouen ze 'm snappen.... nooit.... D'r was t'met nie één soo sluw aa's hai.

13