Menschenwee, Eerste boek, Winter

193

nie ankomme.... soalig !.... kaik die knoppies poarlmoer niks doen !.... soo legge.... godskristus.... van sain !..... gain sterveling die 't wist. —

Waanzinnig in genot, stormde blijheid en angstgeluk naar z'n keel, dat ie schreide, schreide van spanning, lang, heel lang. In gretigen buk wrong z'n rood lijf vol kreukels,, inbegeerop-slurping; wreef ie z'n begloeide haar-armen langzaam in verrukking, drukte ie op z'n hoofd, graaide door z'n baard, stonden z'n naakte voeten ingeklauwd in hun vergroeide vuile vingers, tusschen 't molm, krom en driftig van passie. Dan ging ie zitten er van af, met de lamp aan z'n voeten, dan weer sprong ie op, plots met 't licht op z'n spullen, dat 'r telkens woeste schaduws rond 'm instortten, in donkeren tuimel, zonder geluid, stomme schaduwmoorden, stil in keldernacht. Zoo bleef ie staren naar z'n waar, 't licht aan z'n morsige voeten, z'n ingebukt lijf; z'n stil-dreigend verkneusd silhouet reuzig er achter, op muur en rommel, meedoend elk waanzin-gebaar van grijsaard-maniak met z'n zilveren glanshoofd en kindergezicht ; z'n baard, zwaar van levenskracht, geweldig beborstelend z'n rooie borst. — Zoo staarde ie, omdromd van donker stil geweld en zwijgstand der dingen uit keldernacht, die ijzigden rondom. — En bloeddonker in 't licht, z'n beenpijpen rood begloeid als droop z'n lijf tot bloed, sloop ie telkens in ver-rukkingsgreep naar 't lampje, op z'n boel ai..... En dan wéér terug op z'n zitje, van angst, als de hartstocht 'm te hevig werd en plette z'n kop.... Terug dan, met z'n lijfhoogte de lage kelderduistering beheerschend, ver van z'n spullen, z'n vurige adem verdwijnend in 't licht, satanisch, rillend op 'n turfstapel, als krankzinnig roofdier, opgesloten en gesard, dat nu en dan uit z'n hol opsloop, stil-vergramd ronddreigend in de kelderengte, wild zoekend naar lucht, ruimte, licht_____ Zoo bleef ie

'r uren, hoorde ie den nachttijd niet om hem heen verruischen, wég in z'n staar, z'n tast, z'n zalig genot. — De kou had 'm eindelijk zoo beet, dat ie bibberde en langzaam uit z'n eerste verrukking oplevend, hoorde ie öm zich rattengespring en stil nachtgeknaag van muizen, in klein-sarrend gewroet.