Menschenwee, Eerste boek, Winter

igi

gen van kelder in. Plots was Ouë Gerrit ingehurkt, graaiden z'n belichte panden en haar-armen in de laagte, op de steenen. En z'n kop, gloeide vlak bij de lamp-vlam, dat z'n baard in zilveren brand stond, z'n rooie schonken bloedden, z'n vingers grabbelden in beef-gretigen hartstocht, tusschen molm-vuil, boven z'n gestolen rommel rondgestrooid.

Telkens zag ie wat blootkomen.... de schoentjes, gespjes.. parasolknoppen.... lepeltjes.... de groote armband.... alles. In waanzin greep ie, huilde, viel er op, lachte, huilde.... wou ie schreeuwen, gillen, onderdrukt; moest ie in stikkende ontroering, er geknield voor blijven staren. Gek zou die d'r van worden !.... Puur daas, nou ie 't doar allegoar legge sag----

Z'n borstrokhemd trok ie los van boven, uit benauwing, snakkend naar lucht, dat z'n verbronsde halsvel, ongewasschen, bloot kwam. Dichter schoof ie 't lampje naar zich toe, dat z'n spullen in glanzen tegen 'm oplachten. En overal rondom, met weggeschuif van licht, engen keldernacht in, staarde schrik-stilte en schaduwangst. Op 'n turfstapel, achter z'n hok, 'n eind van z'n rommel af, had ie zich eindelijk neergezet.... Zware tranen van woest genot zwollen z'n oogen in.... Zichzelf zei ie, dat ie niks nou denken mocht....

Kaike.... kaike.... nies aa's kaike en effe voele moar !.... en nou beseffe daa't allegoar van sain waa's.... Dattie dat ganneft had, toen oue vrouw Bekkema juist uit de kamer gonge was.... enne dit.. .. van d'r nichie, die d'r f'rlesjeerd had.... en.... en.... Neenet.... neenet.... nie denke.... nie denke.... kaike.... allainig kaike moar!.... doar.... doalik weer.... En niemand-nie die 't wist.... soo tussche de sakke en muiserommel.... en mit de skoomoak hai d'r bai.... effetjes.... om se boel swerfe.... in dien diepen stikdonkeren hoek, woar z'n smerig waif en Guurt nooit-nie ^,n hand an daan hadde.... Soo öpe de rommel en tug nooit nie sien.... soo.... tussche spinrag en molm vuil....

Weer beef-greep ie naar z'n lampje, zette 't neer op den vloer, lichtte bij, pal op den rommel, dat ie alles, alles zien kon.

Kaik de oarmband skaine !.. puur goud.... sóó legge moar..