Menschenwee, Eerste boek, Winter

190

vóór ie 'r was, doorrilde 'm die zwijmel, die ontroering.... angst, dat ze d'r niet meer waren, dat ze'm hadden bestolen, beloerd, gevolgd, en zachtjes an z'n rommel weggeganneft. Rauw joeg 't in 'm, de drift om te zien, dadelijk, dadelijk, en toch ging ie niet.... Teruggehouen door den zweet-angst, dat 't er niet meer was zooals hij 't bewaard had. Hij.... alles.. .. Godskristus, dan zou ie gek worde, moorde, skreeuwe, slaan. Nou möar kaike.. .. Langerst was 't nie uit te houe.... hai most, moest durrefe....

Met 't lampje, éven voor zich uit, boven z'n grijzen kop, die nu strak stond en wit van hevigen hartstocht, in feilen gloed, schoof ie langs de groezelende stil-morrende kelder-dingen, die schuw in voort kruipende glanzing oplichtten in stilte-angst, uit hun vuilen, zwarten slaap van eeuwig-vunzen nacht. Voort schoof ie, tusschen vaten, touw, manden en turfstapels, lijf-ingebukt, met z'n hoofd de zoldering rakend, overal rondom, rossige adem verdampend. Zacht stapvoets vooruit, verdrong ie den huivernacht in den diepen kelder, met z'n licht, z'n bloedrood ondergoed, met z'n zware haararmen, uit opgestroopte mouwen fel beschenen, tot ie eindelijk pal bij z'n spullen stond.

Sidder-ontroering rilde door 'm....

Nou, nou.... nou sou ie 't sien.. .. sien !.. .. Waa's d'r ? waa's d'r ?.... allegoar ?....

Even 't lampje op den grond. Wild nu joeg licht om z'n eerst donkere beenen over killen vloer. Fel bloedde pijpen-rood van z'n broek en smerig z'n plompe voeten lichtten öp, in vervuiling van de lange roetige nagels. In donkeren val zwenkte 't licht van de wanden op groezelgrond en lage rommelstapels, dreig-schaduws tuimelden, trillende lichtkringen boorden zoldering in. En angstig, de dingen stonden in nieuwen lichtglans weer. Groot-zwaar verdeukt, reuzigde 't schaduw-lijf van Gerrit in donkere vlakken tusschen vaten en mandjes, afgebroken, met gekneusde beenen, verplet hoofd en verminkte armen.... Dreigend silhouetteerde één reuzige arm en kabbalistische schaduw-hand, in woest gebaar tegen de stomme din-