Menschenwee, Eerste boek, Winter

!88

Er begon weer wilde jubeling en ijl-drang door z'n lijf te gloeien, maar hij dwong zich kalm te zijn, kalm. Nou stond ie voor het luik.... Doar had ie f'navend al 'n blokkie hout onder set.... 't kroakte aêrs aastie ophieuw !.... Soo....

soo.... heere ! wa' donker.... stikke, stikkedonker......

Wacht!.... gong da' nies ?.... hoorde ie doar nies in de bedstee ?.... neenet.... hoho ! de jonges ronkte aas varkes, konne 't huis omhakke, hoorde sullie nog nies.

Juist stram-bukte ie naar het blokje hout vóór het kelderluik, tast-schurend met z'n hand langs den grond, toen diepe koeien-loei door den nacht schreien kwam, uit den donkeren stal, met 'n onderdrukt-bang nagehuil, dat hangen bleef in het duister. Bonk-stooten van ringen tegen 't rem klonken na.

Nou skrok ie nie meer.... loa moar skreeuwe.... ronke tüg deur.... tjonge, tjonge woar da blokkie tug sit ?.... o joa hardstikke middenin.... Ouë paa's op, Ouë ! paa's op.. .. 't lampie.... f'r wa' hat ie self tüg nie 'n lampie kocht?.... bai s'n rommel,.... nee gong nie.... gong nie.... rooit na' niks.... most ie fulle en weer fulle en dan ruike sullie.... neenet da' gong nie.

Zacht had ie 't luik opgetild en vastgehaakt, geluidloos. Sluip-licht ging ie 't keldertrapje af, waar 'n kou-stroom plots ׳om z'n naakte voeten zoog en dompige lucht, vunzig opwoei.

Nou luik sachies toe.... boofe se test.... tred je veur tred je..

oppasse.... wa' genot.... stil.... wacht.... joa, da gong____

hai was t'r t'met.... mi-sonder hurrie.... stil.... eerst lampie weer an....

Nou, in de stik-duistere kelder-laagte, nou ie 'r stond en niemand 'm meer hooren kon, begon 't al in 'm te jubelen, 'n hevig-zalig zwoel gevoel, dat ie 'r was, bij al z'n spullen, bij al den rommel van hem, van hèm. Lucifers had ie van de bedplank afgegrabbeld en in z'n onderbroek gestopt, onder z'n buikband. Met 'n snelle lichtstreep vlamde ie 't lucifertje aan, en bevend met z'n genothanden, lichtte ie 't glaasje van 't lampje. Zoo, nou kon ie zien. Schuw keek ie even naar 't lage kelderraampje of 't luikje 'r wel voor stond. Maar