Menschenwee, Eerste boek, Winter

187

weer uit den stal opschreide, bang en lang aangehouen als klacht van gemartelde. Maar gauw suste het in 'm dat ze toch niet wakker zouen worden. Langzaam uit z'n zit sloop ie op, deed bukkend en beef-zwaar 'n grooten stap over z'n wijf heen, tot ie op 't bedrandje stond, schuivend nog met z'n nagels langs, de deurtjes, die ie langzaam openduwde. Een beving van geluk overhuiverde 'm toen ie zag dat het lampje vóór Guurt's bed stond. Nou kon z'n wijf niet wakker schrikken van het licht. Dat had ie netjes berekend.. Donderemint, doar glipte ie...

Ritst, krak-krak, gingen de deurtjes. Even bleef ie in hangstand stil.... stil.... Z'n hart bonkte en wilder gloeiden z'n oogen in z'n grijzen glanskop.... Het lichtje schemerde wat gouïg waas op z'n gezicht vol schaduw, en z'n ingekrompen, stramme lijf, in z'n rooie ondergoed, bloedde donker in den zwakken kamerschijn. Guurt sliep door, alleen vrouw Hassel had zich even na het gekraak achter 'm opgericht. Hij voelde 't, voelde 't, zónder te kijken. — Maar in één stand bleef ie staan, met z'n stillen rug 'r bezwerend, dat ze'm niet zien zou. En snel doorflitste 'm de gedachte.... ,,Noa de plee mo' je zegge.... noar de plee mo' je segge aa's se vroagt". Even zanikte slaap-stem van vrouw Hassel achter 'm op, idioterige slaapklanken murmelend, verward het donkere bed-holletje uit. Toen plots stilte..... Ze lag weer.

Nou voort! ijl-drang zat 'm in z'n beenen, maar daar gaf ie niet aan toe, verzette ie zichzelf tegen.... lang-zaam an, lang-zaam an.... zei ie zichzelf, in maatgang.

Het lampje had ie in z'n hand genomen en zacht afgedraaid, dat het vlam-spetterde, dood-strijd van 't pitje. Even spiesten bleeke lichtpijltjes op het slaapgezicht van Guurt, dat zwaklijk oplichtte en weer wegdoezelde in de duisternis. Het lampje eerst uit, dat wou ie nou eenmaal, zoodat ie niemand zien kon. Dan voelde hij zich ook zekerder.... Nou had ie 't.... nou zacht.... zacht 't achterend inschuifelend, precies tast-wetend hoe ie langs het beschot te gaan had. Daar 'n drempeltje,, daar 'n stoel.... dan 'n inham, nou de dorsch, d'r achter langs.. sachies an, mooi.... da' gong, da' gong.