Menschenwee, Eerste boek, Winter

!86

En klagelijk vanuit stemme-diepte loeide koegeschrei öp, akelig in de starende nacht-stilte.

Ouë Gerrit schrok, wurmde weer even onhandig terug en keek in het donker of ie z'n vrouw's oogen kon zien.... Da' f'rfloekte beest!.... daa's nou puur de heule weuk, dattie skreeuwt 's nachts.... aa's tie hullie wakker moakt goan 't weer nie.... góan 't weèr nie....

Maar vrouw Hassel bleef snurken, met 'n stilstand telkens in 'r ademhaling en sterker lippen-gepuf dat 'm benauwde. Net was 't of ze'm wat zeggen wou, maar niet kon. Nou voelde ie klamte op z'n kop trekken....

— Fain werk.... fain werk, bromde ie, zonder naar zichzelf te luisteren, angstig wèg al met z'n gedachten in den kelder. Met z'n gezicht kwam ie weer even aanloeren op den duisteren kop van z'n vrouw. Nog meer bukte ie in.... Nou rook ie 'r warmen adem, niks zag ie van 'r.... alleen hoorde ie 'r snurk-gekerm, dat z'n mond indrong en vreemd als uit 'r neus opschraapte.... Neenet.... neenet, ze snurkte.... allegoar larie, 't kon sain ook niks meer skele.... hai mos, mos se boel sien.... Godskristis, s'n spulle....

Winterige nachtkilte huiverde door z'n lijf, in zoete narilling achterhaald door wild genot dat al te tintelen begon in z'n beenen, zacht schroeide z'n lijf; ontembaar genot, dat opkroop naar z'n buik, al maar opkroop, dat ie zacht duizelde in heerlijk heet plezier.... Wa kon 'm nou sain pacht skele ?.. .. gain duut ha ie.... nou, nou da' moar gain duut.... pachtgrond.. wa ? watte ?.... neenet.... nou sebiet se goed sien hoho !.... da' was je woare.... godskristis sou ie 't kenne uithoue ?.... Sou ie niet gille aa's tie 't sag, aa's tie d'r was in sain kelder. Sou Guurt het lampie op toafel set hewwe.... nie feur 't bed----

Zacht nu woelde ie op, over z'n vrouw heen. Boe! wa* stank.... wa' donker.... dondersjin, 't skol nie veul of ie trapte 't waif op d'r beene____soo.... krak !....

Nu zat ouë Gerrit heelemaal losgewoeld van de dekens, overeind op z'n peluw. Telkens schrok ie even, als koeienloei