Menschenwee, Eerste boek, Winter

iS5

kwam ze terug, het lichtje voorzichtig neerzettend in het ka-merke, dat glijend, als een schaduw-hal voor d'r openen ging.

— Droog ? f'rek, da mag jai frete.

— Nou.... loop nou noar de bliksem.... doen 't dan selfers, ik goan d'r in!

— Wa' f'r werk he' jai doar an je hemmitje hange ? potdikke Abram____ Prikkie !

Met z'n hand wees ie naar Guurt's borst waar strikjes om laag-uitgesneden kantbaan pronkten.

— F'r jou 'n froag f'r main 'n weut, — bitste ze terug, met één hand 'r borsten bedekkend en gauw op 'r slaapstoel onder de dekens woelend. Piet bromde nog wat in zichzelf, van 'n luiwammes.... wat 'n maid-meroakel.... niks van bloedbeuling had, draaide ook langzaam uit naar z'n bed.

II.

Het sloeg één uur, trillend zangerige klankgalm door de nachtstilte. Ouë Gerrit lag oogen-wijd wakker, in z'n donker slaapholletje, opgedrukt met z'n gezicht naar den muur, dat z'n warme adem terugwaasde op oogen en mond. Z'n vrouw hoorde ie doffig snorken, met kermende geluidjes uit d'r keel, en puffende blaas van 'r lippen, zóó erg, dat 't 'm soms benauwde. Daar lag ie nou, in donker, stikdonker, met 'n groenigen schemer in de verte. Boe ! wa' stonk 't waif nog, wa' benauwing ! Moar fe'nacht, fe'nacht most 'et beure!

Doodstil lag ie, toch hartebons hamerde raak door z'n lijf. Z'n kop en handen gloeiden en binnen-in zanikte weer 'n lekker angstig gevoel rond, dat ie altijd had als ie bang was betrapt te worden....

Moar fe'nacht most et.... Sachies an moar Ouë.... soo aa's je sain da altaid lapt.... sekuur an.... fain werk.... — Zacht had ie zich overeind gewurmd. Plots rammelden uit den stal, stooten van koe-ringen tegen het rem, dof-bonzend.