Menschenwee, Eerste boek, Winter

!84

Moeder Hassel hoorde niet meer, staarde besefloos voor zich uit, krabbend 'r hoofd, onder smalle schuifbanden van 'r puntige kromgekreukte slaapmuts.

Guurt had de heele pan op 'n stoel gesmeten, alleen het vuile stank-walmende hemd naar het achterend geschopt, grommend en vloekend op 'r moeder, dat se puur daas leek. Vrouw Hassel stond verschoond, beef-grienerig, goorder in 'r schoon wit hemd en broek, sjokte huil-schokkend nog, op bedderandje, in langzame onzekere tasting verdwijnend in donker, naast den Ouë, in d'r slaapkuil. In eng ruimtetje lagen stille oogen van twee menschen te turen in het duister, klaar wakker. Op 'r peluw snikte ze dóór, lang niet meer beseffend waarom, uit-kroppend 'n kramp van smart die door d'r borst en beenen schokte.

Guurt stond nog in 'r hemd wat te beredderen. Kwaadaardig bekeek ze bij het nachtlichtje 'n paar wratjes op 'r pink, zich woedend voelend op 'r grove werkhanden. De hanglamp had ze heelemaal uitgeblazen en donker nu in zachte rust vloeiden schaduwen en stille glanzen om 'r heen in het kamerke. Langs het kleine lampje, schimmig in 'r hemd, blankte ze voorbij, met den goudschemer van 'r harenpracht op rug- en schouer-vleesch. Om er ooren kroesden enkele krullige haar-sprongetjes als gouden spinneweb, verfladderd wat. Net wou ze in bed stappen, toen 'r rammeling gromde aan de deurkruk, de hond bassend-ontsteld aansloeg op het erf.

— Koest.... koest ! dreigde stem van Piet die thuis kwam, wat vroeger dan Dirk na de paar weken gedwongen rust met z'n beenen. De hond buiten bromde nog zacht.

— Koest, snof'rjenne, ke' je de boas nie, sloddervos! Is d'r nog wa' te slikkerbikke Guurt ?

— Waa'n meelsak, nou weer bikke, driftte Guurt uit 'r bed stappend.

— Ik bin soo kout aas 'n botje.... legge de ouên al ?

—- Stil!.... joa.... moeder hep weer fuil daan!

In 'r dameshemd liep ze, met nachtlampje in 'r hand 't keukentje door, grabbelend in den broodtrommel. Bidderend