Menschenwee, Eerste boek, Winter

!83

Spichtig oud-vrouwtjesachtig magerde 'r lijf bochelig door het vertrekje. Onder d'r vuil-zwart onderrokje slingerden kuit-sjovele beenen en wezenloos-sjokkerig liep ze naar de bedstee, grabbelend naar d'r slaapmuts....

Gerrit gromde en vloekte uit z'n hoek, dat ie 't licht weer op z'n snoet kreeg. Ze hoorde en grabbelde door, niet merkend dat ze d'r slaapmuts al opgezet had.

— Is da nou daan, hee ! bulderde Gerrit uit het donker.

Vrouw Hassel sidderde, ze wist niet goed meer wat ze deed,

waarom ze zoo grabbelde. Guurt koepelde 'n doek over de korf van duifje.

— Wa soek je moeder, je mus ?.... sit ommers al op je kop te maffe !

Plots opgedrongen, éven tegen 'r aanstaand sprong Guurt op zij, 'n vies gezicht trekkend.

— Kristis moeder wa' stink je.... Is d'r weer.... hai je weer fuil daan ?

Een huilschok krampte door haar ingebogen lijf. Voor de bedstee stond Vrouw Hassel met half doorgezakte knieen in 'r bobbelige, wije, ruwe onderbroek, waaruit stank opsloeg. Zonder het te weten had ze zich bevuild.. .. Nou, an 'r lijf voelde ze 't.... Ze rilde, rilde. In bed kruipen plots wou ze van schaamte, maar Gerrit duwde 'r terug, krijsch-heesch.

— Zoo komp je 'r nie in waif, gain stap !

Bij haar borst smeet ie 'r achteruit. Ze kermde en snikte. Met 'r grauwe skelethanden aan de beddeplank geklauwd, zenuwklampte zij zich vast in verbijstering, tot Guurt 'r terugtrok en dwong schoon goed aan te doen.

— Je ken d'r tog nie soo mi die swaind'rai 'r in.

— F'r wa.... nie ?.... huilde ze zonder te weten wat ze zei.

— Om da' niet-en-ken.... Om da' niet-en-ken, stampte Guurt driftig op den grond uit.

Vrouw Hassel was weer vergeten waarvoor d'r dochter zoo dreigde. Uit het kastje slierde Guurt 'r 'n hemd en broek toe, die ze rillend over 'r goor lijf liet zakken, in kakenbibbering.

— Mo' je j'aige nie wasse ? vroeg Guurt, nijdig om de moeite.