Menschenwee, Eerste boek, Winter

!73

Begrafenis-achtig langzaam, waggelde boerenkar voort, wiebelend in halven wielslag.

— T'met lait de boel veur de werelt, kaik sain helle.

— Jesis, schrikte Limmer, moak main niet tuureluursch Piet» dan hang 'k m'aige fast op.... 't is main lest twee moal beurt.. ik doch daa'k gek wier.... de heule rommel mos 'k weer over-steke.

— Nee, schreeuwde Heelis van den bok af, opstarend naar

den berg, hai houdt nog wel____d'r binne moar acht bossies

te veul.

Op nauw kronkelpaadje klemde, kreunde de wagen voort tusschen struiken, met z'n dwars uitpriemenden takkenhang in deftige wiegeling, meesleurend bossen uit rijzenhokken aan den weg. Plots kwam van anderen kant, uit kronkelpad een andere rijzenwagen aanwaggelen.

— Heere־me-taid ! lachte Piet, doar hai je d'r nog een____

die mag afloaje....

Voerman Heelis op lagen bok vloekte, de andere van overkant, schold.

— Wa nou, schreeuwde Heelis, weggedoken achter houtstapeling, met z'n hoofd ingedrukt tegen de takken.

— Joa, wa nou, nuchterde de andere voerman, terwijl de paardkoppen elkaar besnoven, loom-verbaasd over hun ontmoeting.

Krelis was achter 'n paar struiken langs den wagen heen-gedoken.

— Daa's main snoff'rjenne 'n bakkie.... wacht.... dan mot

ie moar tot an de deute in 't gras.... Heéé, Héelis !____goan

jai d'r is heulegoar an kant, sofeul je ken.... en jai hier Rooster, heulegoar an die kant.... Ikke en Piet selle je woage 'n duufetje gaife.... soo juuster.... deur de struike hein.

Heelis keek achter zich, tegen den donker-dreigenden stapel op, die schuiner helde, om moar niet te zien hoe het afliep. Onder hevige rugduwingen tegen achterwielen en krat op, schreeuwde: Piet naar Krelis, dat voerman Rooster op zij moest mennen en aanzetten. Hoefstampend, in kledderenden moddergrond