Menschenwee, Eerste boek, Winter

i7i

oogen en zwaar-bemorst van afgeslibd moddervuil kluitte het zand op z'n hals en wangen. Heelis stond te zweeten en te: kuchen op de kar, schikte en duwde nog wat gelijk met z'n voet,, beukte en trapte in de veerende houtvracht.

— Hangt de klos vrai Krelis ? vroeg ie, angstig afloerend naar houtblok bij achterkrat, waar ponder aan vastgesjord moest worden, — gooi d'r es efïe 't houtje öp!

T.immer greep zwaren ponderboom met zwaai boven z'n kop..

— Oppase nou ! angstigde van z'n waggelend-veerende hoogte Heelis weer, bang, dat Limmers een lolletje wou maken om 'm te zien vallen. Den ponder had ie beet en opgeheschen, maar dwars onder z'n voeten sprongen zijtakken wèg, waar de balk tegen afstuitte.

— Gooi d'r es effe je mes in Krelis !.... Is achterbent vrai ?

In luiigen zakgrabbel haalde Limmer 'n vuil mes uit z'n mod-

derbroek, raak opslingerend naar Heelis.

— Knap, lachte die, vlug wegsnoeiend wat takkenrommel rondom den ponder. Kruip-bang waggel-veerde ie op z'n knieën, met z'n handen vooruit, langs den balk, plots ziend in angst, dat de lading schuin over de kar hing. Toch overal met lichaamszwaarte drukte ie den balk in het hout, om in de vracht te persen.

— Hier, schertste ie gemaakt, het mes met de punt naar beneden spiesend in den klomp van Krelis.

— F'rrek, schrikte Limmer, onthutst door de zenuwachtige speelschheid van Heelis.

— Blaif jai heul.... nou Krelis 't touw, het houtje sit.... nou 't touw, saa'k sain effe wurrege.

Van den bok af, was ie weer op handen en voeten waggelend, langs den ponder naar achterkant gekropen, het touw snoerend in knoest om balk-end, telkens even met bang-ver-bogen lijf naar beneden kijkend, of Krelis al klaar was om te sjorren. Limmer stond met het touw in z'n hand, dat Heelis 'm toegeslingerd had. Met heel z'n lijf vracht hing ie er zich aan, rukte in veerende kadans het zwiepende hout neer, sprong־ weer op, zakte, steeg en viel terug, dat het bloed naar z'n kop