Menschenwee, Eerste boek, Winter

170

met bloedrood zweet-hoofd heel z'n armkracht uitperste om te houên den stapel.

— Waa'n karwei, ikke stik t'met.... moak voort, Krelis״ of f'rdomd 'k loat sakke.

Krelis zoekend naar 'n open plek in het hout, boorde de tanden met 'n ruk er in weg.

— Seg, donder main nie omver, nou kallempies an, angstigde Heelis, die glibberig-onrustiger stond op het hout, dat in z'n geweldige zwelling op 'n in brand gestoken reuzigen hooiwagen ging lijken. Krelis berekende nu, zette den rijzenstapel op, met zachten zwaai van vork. Boven waggelde Heelis mee, in gretigen greep. Z'n magere zweetkop parelde, z'n borst stond te blaasbalgen.

— Daa's, daa's t'met de swoarste van de heule keet, hée ? perste ie uit, stemhaperend achter z'n adem, de swoarste fa'.... fa'.... de heule keet.

Eindelijk had ie den bos bemachtigd, mans-hoog, dwars neergekwakt en ingeduwd, stapte ie waggelend voort op den reuzigen stapel, met z'n armen wijd-uit angstig balanceerend. Krelis beneden, hijg-rustte even, veegde, met uitstekende punt van rooien borstrok, woestig z'n gezicht en zweetnek af.

— Ikke sterf t'met van dorst.... gain druppel in de kruik.. Hééé hallo !.... hei jullie nog wa' kejak doar, schreeuwde ie naar overkant Dirk en Piet toe.

Van de luchthoogte af, lachte Heelis; dat mos woar weuze, kejak, hitte 't in 'm.

— Nog krek 'n poar druppels, schreeuwde Piet terug, de kruik naar Limmer opslingerend, — He jullie daan doar ?

— Daan ? ik sta temet mit main harses in de hel, galgenhumorde Heelis.

— Doar hoor je juistig !----letste rit ? schreeuw-vroeg Piet.

— Nog een keer----aas 't nog licht genogt is____al vaif

sain d'r lait f'doag----die duufel doar op de kar het de tering..

hai knakt aa's 'n boonerank.... nou lait ie al puur veur de werelt.

Krelis krijschte uit. Er zat wilde werk-woestheid in z'n