Menschenwee, Eerste boek, Winter

i6g

— La' hange, sar-lolde Heelis nu op zijn beurt, stem-vreemd uit de hoogte.

— Hou jai je stroatje moar, boschluis.. hep jouneudig! —

En in zware rukken nu, brak ie, rondom z'n ingehaakte

onderkleeren, uitpuntend getak weg, schuin-steunend op borst-breedte de vracht, die Heelis alleen niet houen kon ; stond Krelis, met beenen ingekromd, z'n gebukt bovenlijf als rumoer-hijgende karyatide. Toen, met z'n knokkels rammeide ie woest door het hout, dat ie eindelijk loskwam en vrij zich weer bewegen kon. Met 'n hevigen ruk-hijsch sleurde Heelis den bundel naar zich öp, in twee schuringen langs het hout, tot ie de vracht, met heel z'n lijf eindelijk bóven beprooid had. In zwaar gesteun, droeg ie de stapels dwars, zoekend waar het best 't hout neergesmakt kon worden. Hooger donkerde zijn lijf tegen de langzaam zwaarder uitgrauwende lucht. Onzekerder waggelden en verglibberden z'n stappen op het nattige geknoest en breeër uit, al massaler, stond de kar bevracht, in z'n donkerbronzen heupige forschheid.

— Temet binne d'r sestig op, Krelis.... meer vast nie, schreeuwde Heelis naar beneden, bangelijk-stappend op de takkronkels, die knapten onder z'n beenen en zwikken deden z'n voeten. Limmer sjouwde aan, zwijgend, z'n looden vrachten. Heelis, stil, stond even weer uit te blazen op z'n berg.

— Neenet, schreeuwde ie angstig, toen ie zag, dat Krelis doorsjouwen bleef — ikke verdom je lekker, ik wil d'r nie af-duijke, aa's lest Humert.

— Skreeuw moar nie, nog drie bossies hoor, lachte Krelis, dan is 't daan, — en weer rukte ie op 'n rijzenbos, z'n lijf bij laatsten til, naar achter gekromd, met z'n hevige armbalken stuttend de vracht, tot Heelis boven ״beet" riep, maar toch hangen liet uit onmacht.

— Hai j' sain dan nie ? riep Krelis

— Joa, vast is ie, moar gaif jai sain effe 'n peukie, 'n watjekou----hee ?____saa'k 'k ferbrande hee, de duufel te swoar..

je laikt puur gek____ ik daan 't niet.

Krelis kwam aanzetten weer met z'n vork terwijl Heelis,