Menschenwee, Eerste boek, Winter

i6S

— Toe Krelis gaif sain 'n mep 1

— Kaik, lachte Limmer, barsche kerel, sarrend den voerman, hai kraigt 'n lekker kleurtje----snof'rjenne, je sien d'r

skeel van.

Even nog liet ie 'm martelen, in rood-koppige zwelling, radeloos, en toen langzaam, kwam Krelis met de hooivork, boorde krachthevig in een uitgezocht plekje, dwars door het hout, stootte op de vracht, in één ruk, tot geladen hoogte, dat Heelis, die nog angstig beet had, achterover glibberde op z'n rug, bijna van de wagenhooge stapeling afwaggelde, in duizel op den grond.

— Bars jai.... soo he'k nie vroagt, stotterde ie angstig opkrabbelend weer.

-— Duuzend vloeke is d'r moar een op 'n dag, zei droog-onverschillig Limmer, die naar Heelis tuimel nauw had omgekeken en alweer aan 't bossen versjouwen was.

Al hooger tegen de lucht in, meer vergrauwd, stond Heelis nu te zweeten, wachtend op nieuw werk. Nog tien vrachten moesten erop. Met z'n hoofd stond ie al even boven enkele boomkruinen aan padkant. De kar, in boerenstijl met z'n gebogen sierlijnen, z'n stil-wasemende paarden onder d'r fijn kleurtonig, dof-groen en donker oranje-rooiig dek, gingen verduisteren al, in het latere licht. Lekker even uitblazen kon Heelis, hoog van z'n geweldige lading uitkijkend.

— Wacht, da' kwam weer werk.

Limmer had met rukzwaai 'n geweldigen bos boven z'n macht geheschen, dat z'n lijf te zwellen stond, z'n keel kuchte, z'n plunje strak uitritste en z'n roodbaaien onderbroek onder z'n hardgroen morsig vest uitdotte in zware plooien omkruld, vastgehaakt in takkenwar.

— F'rrek, trek nie, riep ie dreig-angstig Heelis toe, die op z'n knieën neerbukte naar Krelis om te zien, wat er was. Met z'n tong uit den dampenden mond, zag hij Limmer ingekrompen staan, hijgend z'n kleeren los te morrelen van de rijzen, die Heelis al bij den kop gegrepen had.

— F'rdikkeme, vloekte Krelis, goan nie los____die mo' main

hebbe.