Menschenwee, Eerste boek, Winter

!66

betoalinge.... Seg maanne, hep jullie effe 'n slok, ik stik temet van dorst, bedelde Bolk.

Ouë Gerrit en Piet grepen tegelijk naar de kruik onder 'n paar stammen en gulzig klokte Bolk het water in.

— Niet te veul, genog jai.... d'r is hier niks.... je mö puur drie kwartier loope, aa's je wa' suipe hoale wil.

Gretig trok Piet, Bolk den kruik van z'n mond, die nog doorzoog, niet los kon laten en met handrug, zuchtend van slik-gulzigheid, z'n apigen mond afdroogde, dat de barstruitjes in z'n vel samentrokken. Dirk stond weer met z'n groen-mod-derige handen, stam-stronken onder het hakhout uit te rukken, flitste z'n ijl-scherp hakmes in snerpende wonding van getak. Zacht-vèrre hakgeruchten doften zwaarder öp uit den mistdamp, die al grauwiger om de zwoeglijven heenvloeide, vernevelend gestalten. En stiller triestte het bosch in z'n mist-grauw, zwaarder zonk weg het violette gebrons van hakhout en struiken, in demp-stille scheemring.

Zóó, vijf dagen, bleef één sneeuw-duister en mist, zilvergrauwen en ochtend-verdoffen 't middag-bosch, en dóór hakten in zwijging daarin de werkers, eiken dag één arbeid, zelf gróót, geweldig in hun eenzaamheid.

Dirk en Piet hadden nog maar weinig te hakken. Aan overkant van pad was Limmer een week vroeger dan zij al aan 't opladen. Krelis Limmer stond met zwaar-ingedrongen lichaam, uit rijzenhok achterste stapels naar den weg te sjouwen. Er was wat bleek zonlicht door 't zilvergrauwe noen-licht geglansd. Nu en dan stonden de groote boschlanen in zachte gloedlooze branding. Winterstrak en diep violet-blau-wig vloeide sneeuwschaduwing over boschgrond.

De voerman van Limmer stond in z'n boerenkar, Krelis op het pad. Het achterkrat had voerman Heelis van den wagen weggeschoven, klaar om de rijzen op te vangen. Woest greep Limmer rijzenbos na rijzenbos öp en smeet ze met geweld in den karbuik, overlangs, vlak voor den voerman, die ze schikte en paste onder z'n voeten en bij eiken wilden inworp van Krelis,