Menschenwee, Eerste boek, Winter

164

zwijglanen rondom de akkers, volgerookt van zilveren damp, suizend, zwevend licht. En verder af, bleeker takken violet, samengedruild onder angst-grauw van boschlucht. Schuchter daarin, vager geruchtval van doffe hakken, gescheur en geknap van taksplintering.

Dirk had weer 'n rijzenbos vol. Voorzichtig lei ie nog wat kleine tusschenstekertjes apart, wrong te korte uit den stapel, met z'n knie veerend op het zwiephout, de zoo maar los op elkaar gegooide rijzen inknellend met z'n leer-teenen al snoerender, tot z'n gezicht zwol van hevigheid. Dan vasthoudend het teenen-end knoopte ie de ingeslonken bossen met krachtige lusrukken bijeen, en sjouwde den zwaren stapel veerig-licht bij den weg, naar het hok.

Ouë Gerrit kon niet langer kijken,.... die Dirk, die temet gain stom woord sai, al stong je de heule doag bij sain. —

— Hai jullie t'met al hoord da Swart s'n aige ophange hep ?

— Wa' Swart.... van de Tonne of s'n broer van 't Slangetje ?.... vroeg Piet verbaasd, vlak bij Dirk hakkend.

— F'rek, zei Dirk, met ontstelden oogenkijk éven. —

— Nee, nie s'n broer! Boarend, hoho ! de lollige Boarend, zei bedaard de Ouë.

— Daa's main 'n bakkie, lachte Piet zenuwachtig, z'n zweet-gezicht met 'n stuk van z'n kiel afplakkend.

Dirk had even z'n hakmes in 'n stronk neergeflitst van eschstomp, waar het vast-trillend bleef staan in het rooiige vleesch. Stil en ontsteld uit te kijken stonden de kerels en onder hun modderklauwen, zwartig, kwam opgrauwen grondmist, hun beenen verdonkerend in grauw waas. Er lag stugge stilte tusschen de mannen ; ieder giste de ramp wel 'n beetje.

— Dat hep ie soo lapt in eene, zei Dirk, triestig-droog.

Het was toch jaren en jaren een makker van 'm weest en

nou kwam er iets van ontroering, 'n wild gevoel in 'm opproppen naar de keel, al kon t'm niet veel schelen.

— Wee jai Ouë f'r wat ie 'm smeert hep ?.... vroeg Piet weer.

— Ho.. ho.... se saie t'met van di en f'n da'.... fiere en faive en nie genog.... moar.... moar.... het faine kom je nie