Menschenwee, Eerste boek, Winter

i6i

had al 'n hap gedaan uit z'n stukkenzak voor ie begon, want nou was het voor de kerels ook te ver om eten te halen.

Van alle kanten klonk dof gehak achter de dichte struiken van nog niet omgehaalde plekken ; gerucht van tuinders die al begonnen waren. In klaar-scherpe guurte joeg de wind door het kreupel en lager droefde hemelgrauw op bronsgrond, waar mager-lange boompjes van hun stam neergehakt stuipten, door elkaar ; smart-stomme stammetjes, in takwarring bijeen gekronkeld als in doodstrijd.

Hun jekkers gooiden ze uit, de kerels. Het zou straks genog zweeten zijn in kiel. Zwijgend pakte Dirk aan. Tegenover hem, bewerkte Piet 'n hoek, hakkend, bonkend, knappend om gauw werkhitte in z'n lijf te voelen kruipen. Dirk, geweldig werkbeest, stond weer stram in zwijging, flitsend met z'n smal ijl-scherp hak-mes de lucht in, als ie uit afgevlijmde knoesten, voor 'm liggend, 'n stam buk-moeilijk had losgewerkt onder in-elkaar gehaakte takkronkels; •— met één hand, onbewust gracielijk, in stil-machtig gebaar den stam in hoogte hief; dan, met oogen-mijmer, éven de lucht in mat, loerend, hoe uit wilden stronk, in drie hevige kappen, de stevigste rijs te hakken viel. Telkens zoo greep ie, in buk, nieuwe stammen en stammetjes, cyklopig ze boven z'n hoofd wentelend, als knotsen. Eerst, van eiken boom, hoog boven 'm uit geheven, sloeg ie af dik onder-end, met 'n paar geweldige hakhouwen, dat er siddering door z'n arm en bovenlijf ging, en dan kets !.... flits.... kets.. flits,.. slag op slag keilden weg, dor-dooie zijtakken. Vlug, in éven mijmerende oogenberekening, tegen de zware lucht oploerend, kwam stil spel van overleg en gewoonte, fladderden takjes in kringen, als splintervogels om z'n kop rond, de ruimte in. Met stroef zwikkenden hakslag slingerde ie op zij, wat diende voor takkenbos, te klein was voor rijzengoed. Soms, bij te zwaren boomstronk, drukte ie onderdeel van den stam tegen z'n knie, hakte 't hevig, met vier, vijf slagen van rijsvorm af, dat het zweet van z'n kop gutste, z'n oogen in z'n hoofd trilden. De zware onderhelft, onbruikbaar voor rijzen, smeet ie in lichte slingering bij opstapeling van wiels, en dan vlug-zeker, roefde en

11