Menschenwee, Eerste boek, Winter

!59

berde voor 'm uit, 't stervensdroeve avondland. De nacht kwam zwart-vleugelend aandonkeren over veldenwijdte, om-duisterend lage hut-huisjes in droeve eenzaamheid. Voor raampjes en geveltjes hier, geveltjes daar, grauwde droomerig waas van schemer, de muurtjes verdonkerend, smartelijk half uit-gedoezeld tegen luchtlaagte. Het ruitjes-licht verdofte, als stierf plechtig binnen-in, hutjesleven van gebroken ruit-oogenlicht, in droeven staar, naar den duin-winter alom. De stille, diepe ruischende stilte, verwelfde in 't schemergrauw van akkers, duin-verre glooiing van heuvelen. Nog tuinders in duister stonden heien af te steken, of te spitten in valen schemerkring, donker aard-brok niet meer ziend bijna, onder duister beweeg van gereedschap.

— Genoafend, klonk 't wijd-eenzaam in ruimte-grauw, als Kees langs stille werkers aan padrand heentrok en terug galmde 't plechtig : genoafend.

Lager kwam duistere woelige windwolkenlucht hangen op schemeraarde en somber ingeplant, naakt, wrongen boven z'n hoofd de boomen, in zijlanen voor 'm uit; afgestorven alleenheid weer, die daar te sluipen en te heimweeën kroop in de doodschheid van winterpaden. — Naar huis, bromde ie, noar je nest.... sloape.... sloape.... en aa's se waif t'met begon, d'r harses insloan, puur, in één, dat tie d'r kwait was, kan sain nie bomme, wa t'met d'r beurde....