Menschenwee, Eerste boek, Winter

!58

wild, zoo brandend, zoo woest van binnen aa's tie z'n Wimpie sag ligge doar.

— F'rrek moar, twintig sint____in drie uur benne se d'r,..

langerst ke'k tog nie uithouë.

Da vat 'k, lachte Klaas, die wist wat 'n hellewerk 't was, drie uur mandboompies maken ; blij dat ie d'r voor 'n koopje af kwam. —

Elk lach-antwoordje, venijnigend op dunne lippen van Klaas, deed heviger drift in Kees grommen. Diep, diep, kraterde ingehouen vechtlust, traplust, dat hij met z'n stomme poote nou die rotte boompies mos goan moake. En 't bedonderde dat hai 't ook niet langer dan drie uur op z'n hoogst kon uithouen.

Dat was, in dat brand-benauwde hokkie 'n karwei om te vloeke van senuwighait.... Met de teenen, weerbarstig onder z'n voeten, uren achtereen, diep gebukt, dat 't bloed 'm naar de strot lekte, dat 't zweet 'm langs z'n nek en ooren afdroop.... draaien, draaien, invlechten, poef !.... d'r uit duwen versprin-gerig teenengoedje.... poef!.... d'r invlechtend; en zonder ophouên, dat ie duizelde, duizelde, alles voor z'n oogen begon te donkeren, en benauwingsvlagen door z'n kop vlamden, z'n beenen waggelen gingen, zwaar, loodzwaar, tot ie d'r bij om-smakte. Maar tenminste had ie nou 'n paar kwartjes.

— Hai je twai in f'rskot, vroeg ie bedremmeld 'n beetje, zonder Klaas aan te zien.

— Ka je 't mi één nie af ?

— Te duufel, gromde 't in Kees, wa' skavuit____f'ruit d'r

mee.... 'k mo' freete....

Onverschillig, vaag voelend waarom 't zwaar in 'm gromde, was Kees modderpad weer langs gesjokt naar huis. Om zeven uur zou ie van avond al in z'n nest kruipe. Sloape, sloape,.... dat was lekker. Dan merkte ie niet van knaagwee in s'n bast, verdrong ie z'n beroerdigheid.... Stroope gong nie.... om elf uur was licht.... geen stuk hagel van z'n aige. Noar s'n nest was 't beste____dan kon ie weer twee nachte uithoue....

Kilheid donkerde op 't duinpad naar huis. In dreig-schim-mig gezwijg, tusschen fijn grauw van struiken en wilgen, som-