Menschenwee, Eerste boek, Winter

!56

af kenden, maar dat Guurt 'm afgewezen had. Toch bleef ie op 'r loeren, bevend van jaloezie, ruw met stik-zwoele ziel van gloei-hartstocht. Z'n vader gaf d'r niks om. Juist zei ie, wat ie gehoord had, dan wist Jan waar ie zich an houen most.

— Nou vertelle hullie overal t'met toen se lest noa buite gong da sai, sel'k moar segge.... da sai, drie moande 'n luchie hep motte skeppe.... en da sai skoon thuis komme is....

— Veur main mag se veur eeuwig weg.... moar jullie hep sain achter de mouw, zei Kees straf, onverschillig voor wat ze zeien van Guurt.

— En jai hep altait duufel in, — treiterde Klaas, met onverwachte zwenking, gesprek op stroopen draaiend, in lang-zamen kuch, z'n mes door'n teen-end snijend dat afbrak bij invlechting, — altait aas ik seg.... sel'k moar segge.... da je dieft.... sel'k moar segge fierkant.... Aa's jai stroopt.... dief je....

— Ik dief nie, daa's puur vuil.... jai vuile.... ik stroop, daa'k freete mo !.... mo 'k f'rrekke van honger ?.... da wou je wel sien hee ?.... Jai gluupert... ja !.. jai! jai hep freete !.. Jai bloedhond hee? je hep kinders hee?.... jai.... jai jai snurkert.... hun mosse je betike.... jai bloedhond.... jai.. .. jai, jai!

Klaas werd bang. Oogen van Kees driftten dol. Hij stik-stemde van woede.... De vloeken stotterden en taterden in gift van z'n lippen. Er zat wilde jeuking in z'n handen en z'n voeten stonden klaar om den vent in mekaar te trappen.... Die laffe lammeling, die de groote meneere.... likke moar....

— Jai, dreunde ie voort, jai mo't heppe van je gluupstreke.. de dokter hee ?.... de notaris hee ?.... dioake hee }.... die likkie.... laileke sloddervos.... vuile bunsum.... kaik da.. da' goan je gladjanus !

Rumoer-zwaar had Kees spogstraal op den vloer gefluimd en woedend wreef één zware modderlaars over den knarsenden zandgrond. —

De meisjes zaten verstomd, dieper ingebukt, met d'r gezichten op de borst in snelle golving van handen-paren, stil-