Menschenwee, Eerste boek, Winter

!55

ie stemrochelend, nou heppe de maide hier sain gisteroafend op

loer sien____twai volle ure en nou gong de hailige----en d*

appeteker.... en meneer Loskruit en hai van de Kooseweg, mit d'r viere.... achter mekoar gonge sullie binne.... dat benne nou heule Perlutte.... Se dochte aa's da wullie in donker ni sien heppe____moar.... moar wullie binne pienter weust.

— O jee joa.... lachte Geert, in zenuw-haast voortvlech-tend, afvegend met 'r mouw zweet op 'r neus en donkere wang. — Eerst gong de lange Loskruit. Om half naige.... nie! en toen de appeteker.... en de klaine hailige achteran teuge tien ure.... nou,.... die hep se ook moar achter s'n mouw hee ?....

— En, drong Klaas op, hittig, en d'rlui moeder stong an de deur, die hep wacht houe motte.... sakrejenne.... en hai schutterde op pad hain en weer.... hain en weer.. wa sloeries hee ?

Vet van konkelhitte rauwde z'n stem ; er zat heete lol in z'n mond en z'n pruimpje sopte vies-bruin door z'n rotte tanden heen.

— Wa sou 't, driftigde Kees, hee jullie daar nou skik van____

wa sou 't.... Joap mag weete wa jullie nog t'met doen.... loa se goan.... benne jullie soake nie. —

— Nou seg, faine merreke, schimpte Klaas, moeder en dochter te g'laik____ anlegge met wie d'r wul____da benne katte-

lieke____loope de kerk plat.... de kerel suipt s'n aige dood..

— F'rek, wa hep jai dan weest veur 'n meneer...., laileke smuugert, barstte Kees los, zwaar z'n lichaam uit beenkromming opveerend, dat wild z'n dreigschaduw op het zwak-be-lichte hok-beschotje donkerde; — benne hullie in de ploas soo fain.... bai jou femilje.... bai jou.... se legge tog allegoar in de loan.... wa poer je nou van de aêre.

— Stuif jai mer nie soo...., talm-treiterde Klaas____ wa

segge se dan van jullie Guurt, daa's nou je bloedaige sus....

Jan Grint, op den grond, beefde.... Z'n bleek groenige kop zag in schrik öp naar z'n vader in 't licht. Ze wisten allemaal op de plaats, dat ie dol was op Guurt, dat ze elkaar van jeugd