Menschenwee, Eerste boek, Winter

!53

steken.... Wat had ie nou mit die maid te lache !.... hai had tog se waif.... wou die Geert nou veur sain neus wegkape.... die skooier. En sai, sai lacht f'rjenne ook ! die peek. Maar Klaas keek naar 'm óp, van den grond, uitstrooiend z'n nieuwtjes.

— Hai jullie hoort Piet, van die oarstitek uit de Beekstroat, op de ploas, da' hullie sain heppe pak.... de p'lisie.... dat ie stoapel tuureluurs is.... se saie da' tie puur van oadel mo weuse.... Nou wou die veertig huisies sette op één meter, hier an de weg.... noas de sekerterie....

— Daa's hai nie poa.... je liep 't mis.... daa's sain broer uit Hoarlem....

— Vast nie.... vast nie, schreeuwde Klaas, woedend dat al z'n halve nieuwtjes vermorseld werden door z'n kinders. —

— Vast wel, hield Jan, stug-kalm vol, even met z'n handen plat op den grond zich uit z'n zit ophijschend van vermoeienis. —

— Jesus, main rug brant van pain, klaagde Geert, met 'r kin op 'r borst gedrukt, snel doorvlechtend om toch geen verwijt van Klaas te hooren wijl ze klaagde.

— Nou ikke seg...., daa'k g'laik hep Jaan, se heppe sain pakt. S'n vrouw en sullie allegoar '11 noakende boel.. S'n broer hep ook op de ploats woont.... moar daa's hai nie.... nou, die is mi tachtig duuzend gulde d'r van deur goan van de inlegf'briek. en hai woont.... hai.. sai 'k moar segge.... tussche dronke Frans, de blomkweeker en.... en.... tussche Jaffer.... die weeduuw.... woar netaoris Verstrooke 't mee weut....

'n Poos viel werkstilte in, tusschen golving van donkere handparen, die snel voortwriemelden in 't schemerlicht. Uit het triestende werkgroepje wasemde hette óp, puf-benauwend. De hoofden bukten weg in duister en schaduwing, en telkens greep één uit den kring naar drinkketel, de tuit bezuigend in lipgesmak, met 'n zuchtadem als 't klaar was, 'm neerbonzend op den vloer, 't Korselde in Klaas na, lust om nog wat nieuwigheid j es van de plaats te vertellen. Dat was hartstocht van Wierelanders en Duinkijkers om alles over de tong te halen, elk gezin, te martelen stil geniepig, te lasteren, met schampere