Menschenwee, Eerste boek, Winter

152

— O Kristus, wa' si'k hard, zuchtte Cor zwaar, m'n stuit breekt t'met.... Neenet Kees.... poa moakt 'r'n slöa'tje van.... se saie da moeder an 't spirretirrem is.... da' sai d'r senie van hep.... sien-ie ?

-—• Hou je mond jai muurpeek, wee jai 't weer beterder ? !

— Wel neenet...., snibbigde ze geraakt, u weet 'r ommers ook niks van.... En u is t'r bang veur aa's de dood.... Nie Jaan ? nie An ? nie Geert 1.... is poa nou nie.... nou freeslik.. bang ?־....

En met stem-zangerige stijging ging ze door naar Kees en Piet kijkend, met groote angstig-geloovige oogen....

— Moeder het spooke sien.... weet je.... spooke die je nie sièn ken....

— Seg, is t'r nou uit mit die lamme poppekasterij.... schaterde Piet, mo jullie main of main jassie!....

-— Nou, da seg ikke nou ook.... t'met moakt se hullie allegoar daas, snauwde Klaas, blij dat Piet 'm bijviel.... ze benne veur de half hier al tuureluursch.... Spooke !.... spooke ! geloof d'r gain bal van.... Aa's sai die heule keet nie fierkant tuureluursch moak hiet ik gain Kloas meer.... Ik sien d'r gain hail in.... — Gaif main die boompies effe an Jaan ?.... en jai Kees wa jai ? —

Kees begreep Klaas' kwaadaardigheid. Zoo terloops had ie van Ant gehoord, dat vrouw Grint al 'n paar maanden behekst was.... da se mit de duufel en de boose geest vocht. Nou wist Kees, waarom Klaas zoo nijdigde, maar wat ie zeggen moest wist ie niet. Hij kon d'r nooit niks uitkrijgen. Zoo als ie daar stond, tegen het beschot, beenen over elkaar, vond ie 't alleen duizelig-lekker warm, en loerde ie op 't lieve snoetje van Geert. Als ze opkeek, lachte ie in 'r mooie lampies, waar uit telkens dat rood gevonk opspatte. — Wat 'n kiekers.. .. wa lekkere maid.... Dol was ie op da jonge goedje ! —

Maar Piet, z'n broer had de begeerige stilheid van Kees gemerkt, z'n loeren naar Geert, waar ook hij dol op was en Jan Hassel, de neef, die als 'n stille schaduw schuwen bleef in z'n donker hoekje. — Piet kon Kees wel 'n mestvork in z'n pens