Menschenwee, Eerste boek, Winter

i5i

blondige krullebol, zoo uit school, met 'r kort-geknipt grootevrouwenmanteltje nog om, uit vlechtend kringetje gerold. De jongens trokken 'r aan de reuzige paarlmoer knoopen, door de mandstapeltjes en teenbossen heen.

— F'rdomme goan jullie achter----jullie hep hier niks----

schreeuwde Klaas 'n teen-end om zich heen zwiepend uit nerveuze heetigheid.

— Aauw ! pijnde Geert, kaik toch uit, main neus raok je....

— La se dan d'r biese pakke.. ongelukke bin kwoaje kanse,.. 't is d'r hier krek om te stikke poe, poe!! trap ze d'r uit waif.. waif ! ! wa' sit je.... trap se op stroat. —

De jochies en 't uit de werkgroep weggerolde meisje, riepen mee, om 't hardst, of 't alleen vrouw Grint gold.

— Moeder.... moe-der !----Voader roept.... Poa roept!..

— Aa's da' kriel van skool komp, vloekte nijdig Klaas, hep je hullie binne de mikke.... Waor sit moeder nou ?.... is die weer bai vrouw Doalwiek ?

Er was broeiing in 't hokje. De meisjes stutten hun ruggen met handen, onder pijnuitroepen van vermoeienis. Klaas wou 'r niet naar hooren. Hij stikte van werkbenauwing. 't Zweet glom vettig op z'n gezicht.... Moar d'r most iets overheen gepraat worden.

— Seg Kees, hai jai 't ooit so sout gete ?.... main waif hep malle sel'dremente meroakelsoake t'met!.... Die hep puur de duufel in d'r sielement.... Se la soo maor 'n toafel danse....

van d'r eige self'rs----aas se d'r an goat sitte.... se hep se

allegoar snik moakt!---- laik t'r één van 't gekruist ras____

en bang da s'is van d'r eige 's nachts____

— Nou poa, nou moakt u d'r óók wa van.... mokte mooie Geert, goochelvlug nieuwe teenen in 'r aarbei-mandje stekend en vervlechtend. — Haar blank gezichtje donkerde telkens weg in buk. Soms éven, — als ze op keek naar Kees en lachte, lachte, aanhalig tegen hem, met fijne grimassen en trekjes om d'r mond, doezelde er lichtschemer over, bukte 't weer weg, dat haardos van achterhoofd en nekblank alleen nog te zien bleef.