Menschenwee, Eerste boek, Winter

148

— Op hede.... in de groote kemedie.... Mikke hou je• vast an de slip van main hemd.... treurespel mi ketelmesiek en melaische trombom.... neutemaide aa's swafelstokkies. — Doames mi klompe.... toegang ses sint.... heere f'r naige.. — sel speult worde.... Te-e־e filis Skeersalf.... of.... manke Metrain mo' je geloofe....

De meisjes gierden, koppen bijeen in donkering, met de stijf-uitpriemende teenen van hun half gevlochten mandjes elkaar beprikkend. Nou lachte Klaas zelf mee. Hij kon zich niet meer inhouen, maar woest was ie toch op Piet, dat ie z'n meiden zoo inpalmde.... dat gaf niks goed.... niks goeds....

— Nou furt an 't werk, joeg ie weer op, dat de meisjes hun lachen inpersten maar telkens weer in licht gegichel uitproestten, aanhalend de anderen, onder nieuw geratel van Piet's lolletjes, die op één dreun bleef gekkigheidjes zeggen.

Kees bekeek met grimmigheid Klaas, die werkte als hing er z'n leven van af. Wat kon ie die arme maide toch beule.... was da nou werk veur maide.... Hai kon ommers best 'n poar kerels doar sette.... Stinksuinige vrouw.... s'n jonge die d'r hielp en in 't land somers nog al s'n kooters plukte.... en hai niks.... niks....

— Is da nou maidewerk Kloas, je mos je aige skame, is da nou hullie werk ?

't Was er uit bij Kees, draaide al lang in 'm rond. Klaas was woedend, hij begreep niet waar de kerel zich mee bemoeide. Jaloesie most 't sain, dat ie 't sain nie lie doen.

— Seg Kees, stem-goeiïgde gemaakt Klaas, — je ben d'r 'n bofenste beste.... moar ik seg moar.... da binne main soake.. jai hep je eige saoke.... da binne maine.. ..

Stroef was t'r uitgevenijnd, en bleekig trilden z'n neusvleugels van stille drift.

— Nou 't is puur skande.... kaik se sweete.... d'r ruggetjes breke t'met.... die hep 'r hand weer op d'r sai, en die steunt aa's 'n big.... d'r is t'met niemand in de ploats waor maide werke....

— Soo ?.... nou koopman.... dan kaik ie mi je neus....