Menschenwee, Eerste boek, Winter

147

't goed-gewrijf, en klagelijk huilde d'r weemoeds-stem dóór, gedempt achter beschot uitklinkend. Dat was te veel voor Piet. Zwaar opdonderend tegen 't huilig gezang, in stem-davering, barstte ie uit, met beenporren tegen Geert en Cor :

— Bommelebom, bommelebom.. laange Jaan mit skeele

Piet!---- mottige Toon en laange Griet.... Alle goane wai

op rais.... Jao, mi selfers de dikke Gais.... En elleke jonge hep 'n maid.... bommelebom.... bommelebom !

Met voetdreun trapte ie maat en Jan opwindend er tegen in, onder stuipgelach van meisjes die met hun hoofden naar elkaar toe-neigden.

— Deesie.... Deeeesie !....

'k Wait daa't êe blom in main hart ontbloei.. i.. it !

Deeeessie !!.... Deeee.... esie !!....

— F'rjenne, jullie werke nie.... och Piet sing sooveul aa's je lust hep.... moar la' hoarlie d'r gangetje.... hee ?...., schreeuwde Klaas rood-driftig boven gezang uit. Niet zien kon ie, dat met 't mirakelsche lachen, d'rlui handen stilstonden.

— Nou poa____u is t'r ook een !____bitste kwaadaardig Geert,

nou magge wai nie lache....

— Wel neenet, da mist nie.... lach sooveul jullie wille.... moar d'r mó' werkt-en worde.

Ontstemde stilte viel in en 't meid-geluid vlak achter beschot, treurde weer na in het scheemrige werkhokje, met beverige lijfschokken van wrijfbonzen, tusschen 'r zangstooten.

— Gehail allain____moe.. et.. ik hier dwoale----

Ik vi----ind main minnoar ni.. i.. immer weer----

Joa langsaom sa____al., mai.. in laife kwai.. aine.

Piet kleurde van ergernis.... dat was verduuveld weer 'n

ander lied____die maid zat nou puur vol akeligheden, en ratel-

vaartend er tegen in, dreunde z'n zangerige stem met café-chantantkomiek-timbre.