Menschenwee, Eerste boek, Winter

145

kring gestapt, zacht groetend, met z'n hoofd de bakzoldering net rakend, 'n Klein groen glaslampje hing aan 'n spijker tegen bruin-vnil beschot, boven den kop van Klaas, rood-fel beschijnend, lankaster gordijntje van achterraampje, zwak-naar groezellicht neerschemerend over den grond en laag-zittend werkgroepje in 't hok. Spraakloos bij Kees' komst zaten ze in arbeid verbukt te vlechten, elk afgevlochten mandje-in 'n hoek kwakkend, tot groezelbruinen hoop bijéén. Telkens ver bukt en ze even van beschot af, naar kachelkant, greep-grabbelend in de vooruit klaargemaakte bodems, die met hun uitpriemende, dun slingerige teenen-enden, als groote donkere spinnen over den grond dooréénwriemelden, in het zuinige lampjes-licht. De kachel pafte zwaar-gloeiend in 't lage hokje en Jan Grint, die broeiing in z'n rug opving, zat telkens te blazen en zweet met z'n mouw vol houtsplinters, in z'n gezicht te strijken. In het bruindoffe schijnsel van muur, donkerden de gezichten, nekgebukt, naar den grond, over de mandjes heen en in wilde bewegelijkheid dan duisterden weg, dan lichtten öp vlechtende handenparen, de buigzame teenen verschakelend tot mandjes.

Van 't achter-end uit stem-vroolijkte vrouw Grint naar Kees.

— Drink je nog Kees, 'n bakkie leut ? D'r is d'r nog van 't grondje....

— Dankkie.

— Leut ? lachte schamper Klaas Grint, — gaif sain de fles.. verdomd Kees, aa's 'k je nooit nog mi stuk in je kroag sien en-hep.... en nou segge alderlei, da je suipt aa's 'n spons.

wa heppe sullie d'r an.... da moakt moar swart.... wa ken hoarlui bokkeme---- verdomd ! —

Kees antwoordde niet, haalde schimpig z'n schouders op. Hij wist wel, dat Grint 't zelf vertelde, die skorem, en aa's ie 't meende, vond ie 't nog lammer, want hij had 't land door zoo'n beroerling beschermd te worden. Gesprek wou niet vlotten. Piet Hassel stond stil en Jan Hassel de neef, was bij Kees' inkomen nog bescheidener in z'n achteraf je teruggetrokken. De meisjes keken maar öp naar Kees, den langen

10