Menschenwee, Eerste boek, Winter

VIJFDE HOOFDSTUK.

Kees was met 'n nijdigen deurslag 't pad opgegaan. Rammelen van flauwigheid voelde ie zich nog, en als ie dacht aan wat vleesch, liep 'm 't water over de tanden. Toch, de lucht deed 'm goed. Alle weeren joegen en sloegen om z'n karkas, die er steviger tegen hardde. Z'n armoe had 'm sober gemaakt en gezond bleef ie, sterk, door zuivere lucht, ruimte, duingeur van zomers en al z'n grondwerk. Alleen z'n kinders niet ; zwakkelijk geslacht, bang en zenuwachtig. Dat had ie nou sien bij veul tuinders, allegoar bijna beverige sukkels, mit hoofdpain, angst, slecht sloape.... da was nooit soo in sain tait.

De oogenglans van Wim, dat hij thuisblijven zou morgen had ie niet gezien, in woede nog om z'n kijf wijf en schoonmoeder.

Van god-verlaten, in oneindige eenzaamheid, lag de sombere weg naar zee, in groezeligen sneeuwmiddag, zwaar van grauwte. Vroeg-decemberend vaalde stilte-schemer over lage akkers, waartegen heuvelige duinbuiten paarsig en grauwig in verte vernevelden. Nou was 't al te laat voor 'm om nog ruigte te zoeken. Waar nou heen ? Nattige mistigheid en guurte zoog tusschen z'n kleeren en huid.... Wacht, aa's tie effe bai Klaos Grint gong. Meskien had die nog wat boompies te

moake---- Verduufeld, datie selfers nog gain luis had om wa

tieme te koope.... Op den reutel kreeg ie niks.... Wat sko-remzoodje toch tegen sain.... Die lamme Kloas, die gluupert!

Zwaar loomde z'n gang langs 't sneeuwmodderpad. Telkens tuurden z'n oogen even op de grauwe wijdte van akkers en paarse duinnevels. Rustig toch voelde ie zich in de eeuwig-,geheime stilte die er trilde en sloop boven 't verre middagland.