Menschenwee, Eerste boek, Winter

142

rooig van kleur, wijdmannig slobberend om teer-kleine meisjesvoetjes.

— Hei skorum.. .. kom jullie.... goan jai stookie soeke.... furt.... d'r is vast niks meer.... murge.... furt !.... kwak de vullesbakke öm־end.... moar paa's op in de Waik da' de pelisie je nie sien.... En jai Jans.... an de bel.... la je nie wègsture.... pakt an wat t'r te kraige kompt.

De twee kinders luisterden met koppige drift in d'r gezichtjes van verzet. Maar ze durfden niks zeggen. Dien had nou al twee ochtenden achtereen den heelen polderweg afgeslenterd, doodop, en gegrabbeld op de stinkaschbelt naar uitgebrande kokes, naar rotte beentjes, houtstompies ; had paardevuil langs het pad bijeengeschoffeld op klein gebrekkig wagentje. Maar niks naar zin van Ant.... 't Kind had gegriend, dat ze naar school wou, maar Ant had 'r woedend gemept.... en 'r gevraagd waar ze dan van freete moste en dat ze tog gain klompe an d'r poote vond.... — En Jansje zocht al de heele week hout in bosch, onder den sneeuwmodder uit, loerde ook op stookies. Met 'r gebarsten blauw-kleumrige winterhandjes, knakte ze in jachtige onrust, takken van de padstruiken, bang voor tuinders en veldwachters, die lol hadden in 't snappen van bedelvolk. En alles in 'n groot en zak stoppend, sjouwde ze op 'r mager kinderruggetje zware houtvrachten, in regen en windguurte, die onder 'r vodrokjes op 'r bloote lijf striemde. Dien droeg tenminste nog 'n jongensbroekie onder 'r stinkende vaal-rooie rokje.... maar Jans had nog niks. Nou mosten ze 'r weer op uit, in die nattigheid. Ze vloekten, harde vloekjes van haat en wrevel, tegen elkaar, die ze gehoord hadden, nauw verstonden, maar opluchtten toch hun verkropte woede. Want ze haatten, met afgetobde hongerlijfjes, zwerftochten in den winter, hoe lekker ze die 's zomers ook vonden, dan rondstoeiden op zonneplekken en gras, onder den bedel door.