Menschenwee, Eerste boek, Winter

141

heks voor ieder, die hen sloeg, gromde in haar halve blindheid. — Vandaag was 't feest voor hen, nou grootmoe d'r uit was, naar den polder, bij d'r ouwere dochter. En nou kwam dat, midden in. Wel wisten ze, dat moeder op Donderdag 'n wasch had in den polder, maar dan bleef Dientje van school en vader altijd thuis. Nou Woensdag ook. — Wimpie was geschrokken. Als vrouw Rams d'r dochter opjoeg en vuilligheidjes vertelde van Kees, schreeuwde Wimpie dat ze loog. Daarop wreekte ze zich als ze alleen in huis regeerde. Als d'r lui bij waren, kon ze vrindelijk zijn, poezig-lief tegen Wim. Maar dat was hevige huichel, dat voelde hij zelf heel diep. Ze had gloeienden hekel aan 'm, omdat ie van z'n vader hield.

Toch vertelde Wimpie nooit wat van d'r geniepigheid als zij alleen thuis de baas was. In z'n ziekelijk lijfje zat vroom, innig-simpel zieltje en diep onwetend was ie van al die vroomheid en innigheid. Soms vertelden de kinders Ant wel eens, dat Wimpie zoo gegild en gehuild had. Dan in onrust, niet begrijpend, vroeg Ant hem, maar Wim schudde z'n bleek kopje voelde zich héél sterk, wou vergeven, nu ie toch gehoord had van den kapelaan, dat ie gauw bij den Heere zou zijn. Vreemd lachte in droeve, zalige trekjes, z'n mond breeër, rimpelde z'n doodskopje, leek ie ouer in z'n kijk dan 't groote mensch dat 'm ondervroeg, liefhad. Maar toch had ie angst voor zoo'n dag met grootmoe alleen, om de pijn en 't gesar. Ant had doorgekeven op Kees' vraag :

— Main moeder ?...,. gun je 'r nie daa's 'n poar uur te freete hep in de polder....

— Gunne ?.... f'r main blaift s'r veur de eefïghait____

— Joa, jai ken d'r aa'sem nie ruike.... moar soo me-roakel....

— Hou je nou moar koest.... ik blaif bij kinders.... je moer sel 'k nie roepe....

Ant was blij, maar wou niks laten merken____Driftig riep

ze Dien en Jans van 't erf, die juist met touwtjes, aan 't kalefateren waren, hun doorbeten modderzware mansschoenen, uit vullesbakken opgediept, voor en achter verbaggerd in gaten,