Menschenwee, Eerste boek, Winter

140

legenheid schopte ie 'n bezem tegen de put, sloeg ie de deur van 't pleehok nijdig dicht.

Toen ie, huiverig van guurte 'n kwartier op 't erf rondgescharreld had, wel dacht, dat 't bidden nou gedaan zou zijn, kwam ie weer in. Dadelijk bitste z'n vrouw 'm toe, dat ze morgen de wasch had bij Henkels in Wiereland.

— Dan he'k de wasch op de ploas.... aa's jai nou moar hier en-blaif bai sain....

Driftig-stram draaide de hoestende ouë Rams zich plots weer naar de schouw, de geit in touwkronkels om z'n stoelpoot meesleurend. Met z'n stompige, afgesleten voeten zocht ie buik van konkelpot, ging pruimpje van mondhoek tot mondhoek, en spatte ie z'n sisstraaltjes weer door de stilte heen. Kees had wat gegromd.

— Murge mo'k meskien noa bosch.... raize loaje.... d'r is gister een van de ponder donderd.... half dood.... nou mo'k feur sain....

— Meskien !____ meskien !____ huildrensde Ant's stem, en

plots in 'n schreeuw opspringend greep ze rood-sproetige Mietje van twee, die op den grond zat vuil te doen, bij den arm. 't Kind spartelde in 'r hand, en zwaar ranselde ze 't meisje in driftrammeling.

— Jou varke.... mo je nou hier skaite.... ka je nie vroage..

beesteboel---- woar sit je.... Dien !?.... f'r wa holp je da

merakel nie op de pot____hier pak an !____furt jai!.... —

En toen weer in een tot Kees — nou, ikke mo main wasch be-reddere....

— En je moeder dan, ken die nie blaife, meskien is d'r feur main wa....

— Koue larie, da seg ikke____hai je t'met 'n afsproakie mit

¹n lel----Kees smoorde weer. 't Taai dóórtartende kijfheete

van z'n vrouw kende ie____

De kinders zaten weer te spelen, met hun bloote lijfjes en flodderige rokjes op steen-killen vloer. Plots toen ze hoorden, éven, dat vader en moeder tegelijk wegwouen, kregen ze 't doodelijk benauwd. Want dan moest grootmoe Rams op ze passen, 'n