Menschenwee, Eerste boek, Winter

139

te houden dat ie nergens pijn zou hebben. Soms klonk éven 'n pijnkreetje op. Schrikangstig zei ze dan iets, niet wetend waar ze 'm geraakt had. Vandaag vond Kees 'm al vreeselijk zwak uitzien. Er kwam lamte in z'n hart en benauwing, want twijfel spande weer in 'm, of ie wel ooit beter kon worden, z'n jonge, z'n eenige jonge ! Wimpie was klaar met eten. De kinders klonterden weer bijeen. Heel zacht droeg Ant Wim in z'n bed, rommelde ze weer bangelijk-tastend langs z'n lijfje, de bandjes van zandzak over z'n voetjes schuivend. Plots knielden, op sein van Ant, allen weer voor de tafel, die in 't midden geschoven was neer, en oogendicht, met handjes ineen-geprangd, gezichten naar duisterend kruisbeeld op de schouw, begon zwaar van allen kant tegelijk gebed te ratelen, met rauwe kuch-stem van ouë Rams, hoestscheurend soms, en 't schelle wilde extaze-gebed van Ant er doorheen. In het scheemrig donker knielde het bidgroepje, midden in duisterende kamer, aan alle zij omwalmd van rook, die zwart-dampig uit schouw trok. Wimpie alleen bad in z'n bedje, met rozekransje schuifelend door z'n magere handjes, 'n extra tientje, de twaalf artikelen des geloofs, — en zacht dreunde door de stilte, onzevaders en wees-gegroets, z'n plechtig stemmetje :

— Ik g'loof in God.... d'almachtige voader.... skepper van hemel en oarde.... en in Jesus Kristus.... s'n eenige soon....

Kees kende die dolle vertooning, zooals ie schold, was machteloos 't erf opgehold. Voor Wimpie wou ie niet heelemaal laten zien hoe gloeiend 't land ie had, hoe vreemd en miserabel mal hij zich in z'n eigen gezin voelde.

Eens toen Wim nog gezond leek, had ie hem woest, in drift, gezegd, dat 't uit most sijn, maar toen had 't kind zoo gesnikt dat 't in drie uren niet tot bedaren te brengen was ; had hij liggen zoenen 't kruisje, dat om z'n halsje, op z'n bloote lijfje hing. Nou zei ie niets meer, ook niet tegen d'anderen. Daar stond ie nou, op 't erfje, in de kou, zich suf te staren naar den modderig besneeuwden rommel, naar de ingesneeuwde assen en wielen van 'n brok geradbraakte handkar. — In ver-